งแต่เมื่อไหร่ที่เจ้ากลายเป็น…”
“กลายเป็นแบบที่ท่านไม่รู้จักหรือ?” หลี่เยว่หานเอ่ยแทรกตัดหน้าขึ้นมา “เมิ่งฉีฮ่วน ข้าไม่รู้ว่าตำแหน่งของข้าในใจท่านแท้จริงแล้วเป็นอย่างไร ด้วยเหตุนี้ข้าจึงลงมือกระทำสิ่งเหล่านี้ในวันนี้ ไม่ใช่เพราะข้าไม่ไว้ใจท่าน แต่เป็นเพราะข้าไม่ไว้ใจตัวเอง ท่านเองอย่าได้เอ่ยว่าจะปกป้องข้าเช่นนี้ขึ้นมาอีก หากข้าเป็นเพียงสตรีอ่อนแอที่ต้องพึ่งพาให้บุรุษคอยปกป้อง เช่นนั้นข้าก็ไม่ใช่หลี่เยว่หาน”
“ข้ารู้แค่ว่าเจ้าเป็นภรรยาของข้า และเพียงข้อนี้ก็เพียงพอแล้ว” เมิ่งฉีฮ่วนถอนหายใจ ในที่สุดก็ละทิ้งความหมกมุ่นที่ฝังอยู่ในใจ
เขาอยากเป็นท้องฟ้าของหลี่เยว่หาน แต่ลืมไปว่าหลี่เยว่หานนั้นแตกต่างจากผู้หญิงคนอื่น สิ่งที่นางต้องการไม่ใช่ท้องฟ้า แต่เป็นเพื่อนตายที่เชื่อใจกันอย่างสุดใจและฝากฝังชีวิตไว้ได้
และเมิ่งฉีฮ่วนไม่สงสัยเลยว่าหากเขาไม่อาจทำได้ หลี่เยว่หานย่อมพึ่งพาความสามารถของตนในการปูทางในเมืองหลวง สร้างโลกขึ้นมาด้วยมือของนางเอง
เขาไม่อยากเห็นฉากนั้น และก็ไม่ยินยอมด้วย ดังนั้น เขาจึงทำได้เพียงปล่อยความดื้อดึงและเต็มใจยืนเคียงข้างสตรีตัวเล็ก ๆ คนนี้ ร่วมเป็นร่วมตาย จะร้ายหรือดีล้วนพึ่งพาซึ่งกันและกัน
“ข้าได้กินอาหารหมา*[1]ทันทีที่ก้าวข้ามธรณีประตูมาเลยหรือนี่ พวกเจ้าสองคนเอาแต่พอเหมาะพอควรได้หรือไม่!” เสียงด่าพึมพำของเวินเทียนเหล่ยดังขึ้น เมิ่งฉีฮ่วนจึงยอมปล่อยหลี่เยว่หาน แต่กลับ
