ประตู
“ท่านแม่ทัพ ท่านแม่ทัพเข้าไปเช่นนี้จะทำให้ฮูหยินตกใจกลัวนะขอรับ! ตอนนี้ฮูหยินกำลังตั้งครรภ์ ไม่อาจรองรับเรื่องที่ทำให้ตระหนกตกใจได้!”
เมื่อเมิ่งฉีฮ่วนเห็นหลี่เยว่หาน นางกำลังนั่งดื่มชาอยู่บนที่เก้าอี้ตรงกลางห้องโถงหลัก ความโกรธก็พลันปะทุ
“ฮูหยิน ท่านแม่ทัพมาขอรับ” ยามเฝ้าประตูรายงานอย่างระมัดระวัง
“ทราบแล้ว เจ้าไปทำงานของตัวเองเถิด” หลี่เยว่หานโบกมือเบา ๆ รอให้ยามเฝ้าประตูออกไป นางจึงสบเข้ากับสายตาของเมิ่งฉีฮ่วน
“เหตุใดเจ้าถึงทำเช่นนี้?” เมิ่งฉีฮ่วนโกรธมาก “เจ้าก็รู้นี่ว่าข้าจะปกป้องเจ้าอย่างดี แล้วเหตุใดจึงไปร้องขอพระราชโองการจากฝ่าบาท อีกทั้งเจ้ายังส่งสาน์สเข้าวังไปในพระราชวังได้อย่างไร? ในระหว่างที่เราแยกกันอยู่ เจ้าทำอะไรลงไปบ้าง!”
เมื่อเห็นว่าเขาถามคำถามมากมายออกมาในคราวเดียว หลี่เยว่หานก็อดกระตุกมุมปากขึ้นไม่ได้ “ท่านนั่งลงสิ ข้าจะค่อย ๆ พูดกับท่าน”
“เยว่หาน เจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้าทำอะไรลงไป!” เมิ่งฉีฮ่วนมีโทสะอย่างยิ่งยวด “ข้ารู้ว่าเจ้านำอะไรไปทำเป็นสาน์สรับรองแก่ฝ่าบาท รู้หรือไม่ว่าเจ้าทำให้ข้าต้องหล่นไปอยู่ในสถานที่ไร้เมตตาและศีลธรรม!”
“ข้ารู้” หลี่เยว่หานตอบอย่างใจเย็น “เมิ่งฉีฮ่วน ท่านตระหนกเกินเหตุ ด้วยเหตุนี้ท่านจึงระวังเกินไป ท่านลืมไปแล้วหรือว่าพวกเขาไม่ได้เป็นเพียงเลือดเนื้อเชื้อไขของอดีตองค์รัชทายาท ทว่ายังเป็นถึงพระราชนัดดาของฝ่าบาทด้วย”
“เจ้ากำลังเดิมพันงั้
