่ไหมล่ะ?”
“…” เมิ่งฉีฮ่วนอยากจะส่ายหน้าอย่างยิ่ง แต่เขาไม่กล้า หากเขาปฏิเสธ ด้วยสภาวะในเวลานี้ของหลี่เยว่หาน ในไม่ช้า นางก็จะหันมาต่อต้านเขา
“หากท่านไม่พูดอะไร ข้าจะถือว่าท่านยอมรับ” หลี่เยว่หานรู้สึกว่าจู่ ๆ หัวใจของนางก็ถูกบีบรัดอย่างแรง พร้อมกับความรู้สึกหายใจไม่ออกขึ้นมา “พรุ่งนี้ท่านช่วยหาคนที่เชี่ยวชาญการแพทย์และไว้ใจได้มาคอยติดตามข้าเถอะ”
“เพื่ออะไร?” เมิ่งฉีฮ่วนโพล่งถามขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว
“ความสามารถในการปลูกพืชพักของข้า ท่านเองก็ได้เห็นแล้ว” หลี่เยว่หานกล่าว “และในเมื่อองค์ชายสามทรงทราบเรื่องหมู่บ้านไป๋อวิ๋นแล้ว องุ่นของข้าก็ต้องถูกค้นพบเช่นกัน และหลังจากนั้นพระองค์ก็ต้องทราบเรื่องไร่องุ่นในหมู่บ้านจางหนิง ด้วยเหตุนี้ข้าจึงไม่สามารถใช้ทักษะนี้ได้อีก ซ้ำยังไม่สามารถหาเงินได้”
“และในเมื่อท่านรู้แล้วว่าข้าเรียนแพทย์ ท่านย่อมต้องรู้อยู่แล้วว่าทักษะที่ข้าทำได้ดีที่สุดคือการรักษาอาการบาดเจ็บฉุกเฉิน ดังนั้น หากท่านหาคนที่ไว้ใจได้และเชี่ยวชาญเรื่องการแพทย์มาอยู่ข้าง ๆ ข้า แน่นอนว่าข้าจะสอนวิชาการแพทย์ของข้าให้กับเขา”
เมื่อได้ยินถ้อยคำของหลี่เยว่หาน ในที่สุด เมิ่งฉีฮ่วนก็ทนไม่ไหว “หลี่เยว่หาน เจ้ามีหัวใจหรือไม่?”
