บทที่ 269 ตั๋วอีเอ่อร์ ขบวนพ่อค้าจากต่างแดน
เนื่องจากป่าวประกาศออกไปว่าหลี่เยว่หานติดโรคระบาดขึ้นมากะทันหัน หลี่เยว่หานย่อมไม่สามารถเดินออกไปได้อย่างแน่นอน ด้วยเหตุนี้ตวนอู่และจงชิวจึงหามนางซึ่งนอนอยู่บนไม้กระดานเรียบง่ายออกไป
ก่อนออกจากบ้าน หลี่เยว่หานได้ทาแป้งลงบนใบหน้า ทำให้ใบหน้าของหญิงสาวดูขาวซีด เมื่อมองมาก็ดูราวกับเป็นคนที่ใกล้จะหมดลมหายใจ ทั้งยังไอออกมาเป็นบางครั้งคราว ส่งผลให้ทันทีที่ผู้คนซึ่งมามุงดูหญิงสาวถูกหามออกไปรีบตีตัวออกห่างโดยพลัน ด้วยกลัวว่านางจะแพร่เชื้อโรคให้
หลังจากหามหญิงสาวขึ้นรถม้าแล้ว ในที่สุดหลี่เยว่หานก็เป่าปากโล่งอก
เวินเทียนเหล่ยกล่าวว่าหลี่เยว่หานเป็นภรรยาของผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเขาไว้ เมื่อนางเกิดติดโรคร้ายขึ้นมา อย่างไรเขาก็ต้องดูแล ก่อนจะกำชับหัวหน้าหมู่บ้านอวี๋ว่าให้ปิดตายบริเวณลานบ้านหลังนี้ไปก่อน เมื่อหลี่เยว่หานรักษาตัวจนหายดีแล้วจะกลับมาอาศัยอยู่ที่เดิม
ส่วนลูกทั้งสองคนของหญิงสาว เวินเทียนเหล่ยจะพาไปดูแลให้ก่อน เรียกให้สวยงามก็คือช่วยดูแลลูกของผู้มีพระคุณ ทว่าทุกคนเริ่มแอบเล่าลือกันว่าหลี่เยว่หานในตอนนี้นั้นมีสัมพันธ์กับนายท่านชนชั้นสูง
น่าเสียดายที่ข่าวลือนี้ไม่ค่อยมีคนเชื่อมากนัก ท้ายที่สุดแล้ว หลี่เยว่หานถูกนำตัวไปต่อหน้าผู้คน ใบหน้านั้นขาวซีดจนแทบจะไม่มีสีเลือด ย่อมต้องเป็นการเจ็บป่วยขึ้นเฉียบพลันเป็นแน่ ทั้งยังต้องเป็นโรคร้ายแรงด้วย
ไม
