บทที่ 268 ออกจากหมู่บ้านจางหนิง
“กัวอี้หรือ?” หลี่เยว่หานรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “เขาเป็นคนของเราหรอกหรือ?”
“เจ้าไม่รู้งั้นรึ?” เวินเทียนเหล่ยแปลกใจไม่น้อย “วางใจเถอะ เรื่องนี้ให้กัวอี้เป็นคนจัดการนับว่าถูกต้องแล้ว”
แม้จะแปลกใจที่กัวอี้เป็นหนึ่งในคนของตัวเอง ทว่าหลี่เยว่หานก็ยังคงหลงเหลือความรู้สึกไม่สบายใจอยู่ “อย่างไรเสีย นางเฉาก็ไม่ได้ทำเรื่องที่ผิดร้ายแรงจนถึงขั้นผิดกฎของสวรรค์ ข้าย่อมไม่มีเหตุผลที่จะฆ่าปิดปากใครสักคนพียงเพราะได้ยินเรื่องของข้า…”
“เจ้าคิดมากไปแล้ว กัวอี้มีวิธีมากมายที่จะปิดปากคนให้เงียบ ไม่จำเป็นต้องฆ่าปิดปากเสียหน่อย รับประกันว่าหญิงชราผู้นี้จะยังมีชีวิตรอดปลอดภัย ไม่บุบสลายแม้เพียงปลายก้อย” เวินเทียนเหล่ยอธิบาย
เดิมทีวันนี้เขาควรจะไปยังเมืองหลวง แต่ด้วยลางสังหรณ์บางอย่างทำให้ชายหนุ่มรู้สึกว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้นในวันนี้ ด้วยเหตุนี้เขาจึงรั้งอยู่ต่ออีกหนึ่งวัน และก็เป็นดั่งคาด เกิดเรื่องกับหลี่เยว่หานขึ้นจนได้
หลี่เยว่หานมองไปยังนางเฉาซึ่งล้มพับหมดสติไปด้วยความกลัว จึงลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปข้างเวินเทียนเหล่ย พลางเอ่ยถามเบา ๆ “คราวนี้เราจะไปที่ไหนกัน?”
“เจ้าไม่ได้บอกเองหรือว่าต้องการไปอำเภอหวาซี?” เวินเทียนเหล่ยถาม “หรือจะไปเมืองหลวง?” เอ่ยจบ เขาก็พยักหน้าเบา ๆ “ไปเมืองหลวงก็ดี มีพี่เมิ่งอยู่ที่นั่น เจ้าจะไม่ต้องลำบากอยู่เพียงลำพัง”
“ข้าไม่อยากไปทั้งอำเภอหวาซี
