บทที่ 267 นางเฉากลัวจนฉี่ราด…
หลี่เยว่หานเมื่อเห็นนางเฉาอยู่ที่นี่ก็รู้ได้ทันทีว่าหญิงชราคิดอะไรอยู่ในใจ ใบหน้าของหญิงสาวพลันเย็นเยียบ ก่อนจะเอื้อมมือออกไปดึงตัวนางเฉาซึ่งกลัวเกินกว่าจะพูดได้เข้าไปในลานบ้าน เหยียนจื่อเซียงเองก็ปิดประตูลานบ้านอย่างทันท่วงที
“ได้ยินหมดแล้วหรือ?” หลี่เยว่หานเลิกคิ้วขึ้นและมองไปยังนางเฉาที่ตัวสั่นเทิ้มด้วยท่าทีราวกับนักเลงขาใหญ่ประจำหมู่บ้าน
“ไม่… ไม่… ข้าไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น!” นางเฉาสั่นศีรษะระรัวราวกับกลองป๋องแป๋ง “ข้าเพิ่งมา! ทันทีที่มาก็ถูกลูกหมาป่าของเจ้าทำให้ตกใจกลัวจนแข็งค้างไป ข้าไม่ได้ยินอะไรเลย!”
“เช่นนั้นแล้วเจ้าวิ่งหนีเพื่ออะไร ฟันน้ำนมของลูกหมาป่าของข้ายังไม่ขึ้นดีเสียด้วยซ้ำ ถึงกัดคนไปก็ไม่มีทางตาย เจ้าวิ่งหนีเพื่ออะไรกัน?” หลี่เยว่หานถามอีกครั้ง ไม่รู้ว่าหญิงสาวไปหยิบตอกไม้ไผ่ออกมาจากที่ไหน ซ้ำยังเหวี่ยงมันไปมาซ้ำ ๆ อีกด้วย
“ข้า… ข้า…” นางเฉาไม่คาดคิดว่าตัวเองจะถูกจับได้ด้วยการกระทำเดียว
หลี่เยว่หานต่อสู้เก่งแค่ไหน นางเองก็เคยลิ้มรสมาก่อน ไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนี้ในลานบ้านมีเหยียนจื่อเซียงซึ่งสามารถลงมือโดยไม่ส่งเสียงใดอยู่อีกคน เดิมทีนางเฉาคิดว่าจะมาที่นี่ก็เพื่อประจบเอาหน้ากับเหยียนจื่อเซียงเสียหน่อย อย่างน้อยก็พอให้ตระกูลเหยียนยอมรับลายปักของลูกสาวของนาง แต่ไม่คิดว่าจะได้ยินข่าวการตั้งครรภ์ของหลี่เยว่หาน
ในตอนแรกนั้นนางมีเจตนาไม่ดี กำ
