ลังคิดจะหันหลังกลับและกระจายข่าวไปทั่วทั้งหมู่บ้านทันที เพื่อให้คนทั้งหมู่บ้านรู้ว่าหลี่เยว่หานไม่ปฏิบัติตามคุณธรรมจริยธรรมของสตรี ใครกันจะคาดคิดว่าเพียงช้าไปหนึ่งก้าวก็ถูกจับได้คาหนังคาเขาเสียอย่างนั้น
“เจ้าอะไร!” หลี่เยว่หานฟาดไปยังขาของนางเฉาอย่างหมดความอดทน ทันใดนั้นนางเฉาก็รู้สึกว่าขาของตนเองแสบไปด้วยความเจ็บปวด “เจ้ามาทำอะไรที่บ้านของข้า ได้ยินเรื่องที่เราพูดคุยกันไปเมื่อครู่มากน้อยแค่ไหน!”
ในใจของหลี่เยว่หานในเวลานี้ก็เต็มไปด้วยความหงุดหงิดเช่นกัน
ตอนแรกนางเพียงคิดว่าถึงเวลาอาหารกลางวันแล้วจึงเปิดประตูทิ้งไว้
ต่อมาเกิดมีอาการคลื่นไส้ ทุกคนก็ร้อนใจระคนตื่นตระหนก จนกระทั่งเหยียนจื่อเซียงจับชีพจรและบอกว่าหลี่เยว่หานตั้งครรภ์ได้สองเดือนแล้ว นั่นทำให้ทุกคนต่างสับสนงุนงง ย่อมไม่ทันได้คิดถึงว่าควรไปปิดประตูแล้วค่อยคุยกัน
ด้วยเหตุนี้จึงทำให้นางเฉาใช้ประโยชน์จากสถานการณ์นี้ได้!
“ข้าไม่ได้ยินอะไรเลย!” นางเฉาจะร้องไห้ออกมาอยู่แล้ว ด้วยในขณะนี้ ในสายตาของนางหลี่เยว่หานไม่ต่างจากวิญญาณชั่วร้าย “แม่นาง ข้ารู้ว่าก่อนหน้านี้ข้าตั้งตนเป็นศัตรูกับเจ้ามาโดยตลอด เจ้าย่อมไม่พอใจ แต่ข้าไม่ได้ยินอะไรเลยจริง ๆ และแม้ว่าข้าจะได้ยินอะไรไป ข้าก็ไม่เอาออกไปพูดข้างนอกแน่นอน!”
“พูดเช่นนี้แสดงว่าเจ้าได้ยินเรื่องที่ไม่สมควรไปสินะ” หลี่เยว่หานเลิกคิ้ว ทว่าไม่ได้ลงไม้ลงมืออะไรกับนางเฉาอีก เพียงยืนตัวตรงแล
