บทที่ 264 ความลับระหว่างเรา
เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เยว่หาน เหยียนจื่อเซียงก็โบกมือ “นั่นไม่เป็นอะไร ท่านไม่รู้หรือว่าท่านลุงของข้ารับราชการอยู่ในราชสำนัก เหมือนว่าจะเป็นขุนนางขั้นที่สองหรือขั้นที่สามไม่แน่ใจนัก อย่างไรก็ตาม ตำแหน่งของเขาก็ค่อนข้างสูง แม้ว่าท่านจะถูกตัดสินให้มีความผิดร้ายแรงเช่นนั้น ข้าก็แค่ไปอ้อนวอนขอร้องท่านลุงเสียหน่อย ก็คงจะพอมีหนทางหนีที่แก้ไขสถานการณ์ได้อยู่บ้าง เท่านี้ก็ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลเหยียนของเราแล้ว”
หลังจากเหยียนจื่อเซียงเอ่ยจบ หญิงสาวถึงตระหนักได้ว่าตัวเองพลั้งปากออกไปเสียแล้ว จึงรีบปิดปาก ก่อนมองไปยังหลี่เยว่หานตาละห้อย
ทว่านี่กลับทำให้หลี่เยว่หานหัวเราะออกมา
“ข้ากล้าพูดว่าข้าช่วยเจ้า ทั้งยังช่วยให้มาถูกทางแล้ว” หลี่เยว่หานยิ้มพลางลูบศีรษะของเหยียนจื่อเซียง “เจ้าวางใจเถอะ ข้าจะไม่ปล่อยให้เกิดเรื่องอะไรขึ้น และจะไม่ลากตระกูลเหยียนของเจ้าเข้ามาพัวพัน แล้วก็ไม่ปล่อยให้เจ้าไปอ้อนวอนขอร้องท่านลุงของเจ้าด้วย”
“ถ้าอย่างนั้น… ให้ข้าปลูกแตงโมพันธุ์เหม่ยเหรินอะไรนั่นกับท่าน รวมถึงทำเหล้าองุ่นด้วยได้หรือไม่?” เหยียนจื่อเซียงถามอย่างระมัดระวัง “จริงอยู่ที่ว่าพ่อค้าหลวงชั้นหนึ่งจัดหาสิ่งของมากมายให้กับราชสำนัก ทว่าผ้าที่ถูกส่งเข้าไปในวังหลวงส่วนใหญ่ก็มาจากร้านผ้าตระกูลเหยียน ด้วยเหตุนี้ตระกูลเหยียนของเราก็นับว่าเป็นพ่อค้าหลวงอยู่ครึ่งหนึ่ง ไม่อย่างนั้นแล้ว
