ป็นต้องสาบานสาบแช่งอะไร สตรีอย่างเจ้านั้นจริงใจเกินไป หากเป็นคนอื่น ไม่แน่ว่าวันนี้เจ้าอาจจะถูกฆ่าปิดปากไปแล้วเสียด้วยซ้ำ รู้หรือไม่”
เหยียนจื่อเซียงย่นคอ “ข้ารู้แล้ว…”
“แล้วก็ชื่อจริงของข้าไม่ใช่หานเยว่ ต่อจากนี้ไป เจ้าเรียกข้าว่าพี่สาวเยว่เถอะ ในชื่อจริงของข้ามีคำว่าเยว่อยู่ในนั้น” ขณะที่หลี่เยว่หานพูด ไฟในเตาก็ลุกโชนขึ้นแล้ว
“เจ้าค่ะ! เดี๋ยวข้าช่วย!” เหยียนจื่อเซียงลุกขึ้นอย่างร่าเริง มู่ชวนซึ่งนิ่งเงียบมาตลอดมองไปยังเหยียนจื่อเซียงอย่างล้ำลึก
มู่ชวนนั้นต่างจากหลี่เยว่หาน ความระมัดระวังตัวของเขามีมากที่สุดในครอบครัว แม้หลี่เยว่หานจะบอกว่านางเชื่อใจเหยียนจื่อเซียง ทว่ามู่ชวนไม่อาจเชื่อใจนางได้ แม้เขาจะรู้ว่าเหยียนจื่อเซียงไม่ได้มีเจตนาแอบแฝง แต่มู่ชวนรู้สึกว่าในฐานะผู้ชายคนเดียวในครอบครัว เขามีหน้าที่ปกป้องน้องสาวและท่านอาสะใภ้
ด้วยเหตุนี้ความระแวดระวังในใจของเด็กชายที่มีต่อเหยียนจื่อเซียงจึงถูกยกระดับไปสู่ระดับสูงสุด
ซ้ำยังแอบโทษตัวเองด้วยที่ไม่เคยสังเกตเห็นความคิดของเหยียนจื่อเซียงมาก่อน
