ทั้งยังช่วยรักษาโรคคอพอก หากข้าใช้ประโยชน์จากท่านอีก ก็นับว่าไร้คุณธรรมเกินไป ท่านวางใจเถอะ ข้าไม่เคยบอกเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างท่านและนายท่านเวินกับใคร”
เมื่อได้ยินถ้อยคำนี้ หลี่เยว่หานพลันรู้สึกถึงความอบอุ่นในหัวใจ
คนรู้กตัญญูย่อมไม่มีวันชั่วช้า
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว ต่อไปเราจะไม่หยิบยกเรื่องนี้มาพูดอีก” หลี่เยว่หานเอ่ยพลางบิดขึ้เกียจ “เดิมที่ข้าคิดว่าเจ้าพาเด็ก ๆ มาทำอะไรกินในครัวจริง ๆ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าข้าจะต้องลงมือเอง เฮ้อ ชีวิตหนอชีวิต”
เหยียนจื่อเซียงคิดเอาไว้ว่าหลี่เยว่หานคงไล่นางออกไปหลังจากได้ยินเรื่องราวทั้งหมดนี้ ใครกันคาดคิดว่าหลี่เยว่หานกลับปล่อยเรื่องนี้ไปอย่างสบาย ๆ เช่นนี้ ทำเอาหญิงสาวพลันสับสนขึ้นมา “พี่สาวหาน ท่านไม่ไล่ข้าไปหรอกหรือ?”
“เจ้าเพิ่งได้ยินความลับมากมาย หากข้าไล่เจ้าไป แล้วเจ้าทรยศหักหลังข้า ข้าจะทำอย่างไร?” หลี่เยว่หานตอบอย่างไม่เป็นจริงจังในขณะที่ก่อไฟ
ใครจะรู้ว่าเหยียนจื่อเซียงจะจริงจัง หญิงสาวรีบยกมือซ้ายขึ้นเพื่อสาบาน “ข้าสาบานว่าข้าจะไม่คิดทรยศหักหลังพี่สาวหาน วันนี้ข้าไม่ได้ยินอะไรเลย และจะไม่บอกใครทั้งนั้น แม้แต่ญาติสนิทมิตรสหาย หากข้าละเมิดสิ่งที่สาบาน ขอให้ไม่ได้แต่งงานไปตลอดชีวิต ตายไปแบบไม่ครบสามสิบสอง โดดเดี่ยวไปชั่วชีวิต ตระกูลเหยียนก็…”
“เอาล่ะ เอาล่ะ เจ้ายังแข็งแรงดีอยู่” หลี่เยว่หานทั้งโกรธทั้งขบขัน “ข้าเชื่อในตัวเจ้า ไม่จำเ
