บทที่ 263 ข้าเองก็ไม่ได้ตั้งใจจะให้เจ้าอยู่กินข้าวเย็นด้วยอยู่แล้ว
“แต่เจ้าก็ต้องคิดให้ดี แม้วิธีการของเจ้าจะเป็นไปได้ แต่องค์ชายสามราวกับสุนัขจิ้งจอก บางทีเขาอาจได้กลิ่นอะไรบ้างอย่างขึ้นมา” เวินเทียนเหล่ยซึ่งยังคงไม่วางใจเอ่ยเตือน “ยิ่งกว่านั้น เมืองหลวงนั้นอยู่ลึก กองทัพหลวงเองก็ไม่สงบ ดังนั้นมันจึงไม่ใช่สถานที่ที่ดี”
“ไม่เป็นไร ข้ามีแผนของข้า” หลี่เยว่หานมีแผนอยู่ในใจแล้ว
พูดตามตรง หากไม่ใช่เพราะจำเป็น หลี่เยว่หานก็อยากจะอยู่ในหมู่บ้านไปชั่วชีวิต
ทว่านางมักมีความรู้สึกลึก ๆ ว่าไม่อาจอยู่ที่หมู่บ้านจางหนิงได้นานเกินไป ไม่เช่นนั้นจะมีบางอย่างเกิดขึ้นในไม่ช้าก็เร็ว ไม่ใช่แค่เรื่องที่ตัวตนของเด็กสองคนจะถูกเปิดเผย แต่ยังมีเรื่องอื่นอีกด้วย แม้นางจะไม่สามารถบอกได้แน่ชัด แต่ความรู้สึกของหญิงสาวก็บอกมาเช่นนี้
“เอาล่ะ ถ้าเจ้าไม่พูด ข้าก็จะไม่เซ้าซี้” เวินเทียนเหล่ยเป็นคนตรงไปตรงมา “ข้าจะไม่ปิดบัง คราวนี้ข้าวางแผนที่จะส่งเหล้าองุ่นและแตงโมพันธุ์เหม่ยเหรินเข้าไปในพระราชวังด้วยตัวเอง เดิมทีข้าวางแผนที่จะปกปิดตัวตนของเจ้าเอาไว้ ด้วยเพราะการที่สตรีปรากฏตัวในวงสังคมเพียงลำพังนั้นไม่เป็นผลดีนัก แต่ในเมื่อเจ้าพูดมาแบบนี้แล้ว หญิงม่ายที่ขยันขันแข็งหาเลี้ยงชีพก็น่าสรรเสริญ”
“ในราชสำนักยังขาดเหล้าองุ่นอยู่อีกหรือ?” หลี่เยว่หานสงสัย
“อันที่จริงก็ไม่เชิงว่าขาด มีเพียงแต่คนในวังไม่รู้ว่าควรเก็บรักษา
