อย่างไร เหล้าองุ่นที่เป็นบรรณาการจากต่างแคว้นต่างเมือง เมื่อนำออกมาเปิดในปีถัดไป ส่วนใหญ่จะขึ้นราและมีรสขม ดื่มไม่ได้ ส่วนเหล้าองุ่นของเจ้านั้นเพิ่งบ่มใหม่ อีกทั้งเป็นระยะเวลาสั้น ๆ คนในวังจึงชอบเหล้าองุ่นของเจ้าไปโดยปริยาย” เวินเทียนเหล่ยกล่าวบอกอย่างฉะฉาน
ทว่าหลี่เยว่หานกลับได้ยินบางอย่างที่แตกต่างออกไป “เช่นนั้นแล้ว เหล้าองุ่นที่ข้าให้เจ้าไปคราวก่อนก็ถูกส่งเข้าไปในวังแล้วหรือ? ตระกูลเวินเองก็รู้แล้วว่านายท่านเวินอยู่ที่อำเภอหวาซีอย่างนั้นหรือ?”
เวินเทียนเหล่ยยังไม่ทันได้ลำพองใจก็ถูกขัดไว้ด้วยคำถามของหลี่เยว่หาน ชายหนุ่มร้อนตัวขึ้นมา “ก็… ไม่ใช่เพราะครอบครัวของข้ากำลังจับตาดูอย่างใกล้ชิดอย่างยิ่งหรอกหรือ แทนที่จะปล่อยให้พวกเขาจับได้ ข้าเป็นฝ่ายก้าวเท้าออกไปเองก่อนไม่ดีกว่าหรือ… เช่นนี้ก็ยังพอรักษาหน้าเอาไว้ได้บ้าง”
ได้ยินดังนั้น หลี่เยว่หานก็พยักหน้า “เช่นนั้นเจ้าก็ไม่ต้องพยายามซ่อนข้าเอาไว้แล้ว ชาวบ้านในหมู่บ้านจางหนิงเองก็เริ่มสงสัยกันแล้วว่าจริง ๆ ข้ามีเงินมากแค่ไหน สักวันข่าวซุบซิบก็จะแพร่สะพัดออกไป”
“สิ่งที่เจ้ากังวลนั้น ข้าเข้าใจดี อย่างไรเสีย ประเพณี ค่านิยมของหมู่บ้านจางหนิงก็ยากที่จะอธิบายออกมาด้วยประโยคเดียว แม้จะเป็นหมู่บ้านที่มีกิตติศัพท์ดีที่สุดในบรรดาสิบลี้แปดหมู่บ้าน แต่ก็มีพวกปากหอยปากปูอยู่ไม่น้อย ข้าย่อมเข้าใจ ไม่เช่นนั้นเจ้าคงไม่คิดเชื่อมสัมพันธ์อันดีกับคุณหนูใ
