าได้ยินหมดแล้วสิ?” หลี่เยว่หานถาม
เหยียนจื่อเซียงเบือนหน้าหนี “อืม… ก็… ดูเหมือนว่า… จะได้ยินทั้งหมดเลย”
“แล้วเจ้ายังอยู่ที่นี่กับข้า เจ้าไม่กลัวหรือ?” หลี่เยว่หานถามอีกครั้ง
“หากจะบอกว่าไม่กลัวก็ย่อมโกหก” เหยียนจื่อเซียงพึมพำ “ทว่าวันนี้ ทันทีที่มาถึง ข้าก็เล่าเรื่ององค์รัชทายาทกำลังตามหาโอรสธิดาคู่หนึ่งของอดีตองค์รัชทายาทให้ทันฟัง ในตอนนั้น ข้าเองก็รู้สึกอยู่ลึก ๆ ว่าอาจเป็นมู่โทวและเสี่ยวหลิงตัง ตอนนี้จึงเป็นเพียงการยืนยันสิ่งที่ข้าคาดเดาเอาไว้ อีกทั้งท่านเองก็เพิ่งบอกนายท่านเวิน พ่อค้าหลวงชั้นหนึ่งผู้นั้นไปไม่ใช่หรือว่าต่อไปให้ปฏิบัติต่อตระกูลเหยียนอย่างดี ข้าย่อมไม่มีทางเนรคุณ”
ได้ยินดังนี้ หลี่เยว่หานไม่รู้ว่าจะหัวเราะดีหรือไม่ จึงทำเพียงเอ่ยกับเหยียนจื่อเซียงอย่างจริงจังว่า “เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น หากเจ้าจะกลับไปหาตระกูลเหยียนเสียตั้งแต่ตอนนี้ หากมีเรื่องใดเกิดขึ้นกับพวกเราในอนาคต พวกเจ้าก็จะได้ไม่ต้องเข้ามาพัวพัน แต่ถ้าจะอยู่ที่นี่ต่อ หากองค์ชายสามรู้เรื่องเข้า เรื่องนี้อาจจะกลายเป็นเรื่อใหญ่หรือเรื่องเล็กก็ได้”
“ฮะ?” เหยียนจื่อเซียงมองหลี่เยว่หานด้วยความสับสน “หมาย… ความว่าอย่างไร”
“พูดกันตรง ๆ ก็คือหากองค์ชายสามตัดสินลงโทษข้าในความผิดฐานลักพาตัวเชื้อพระวงศ์ ข้าย่อมตายโดยไร้ที่กลบฝัง และเจ้าที่เป็นเพื่อนกับข้า ตลอดจนตระกูลเหยียนของเจ้าก็ต้องเข้ามาข้องเกี่ยวในเรื่องนี
