บทที่ 261 เริ่มต้นการสืบสวนครั้งใหญ่
“ให้ตาย! ในที่สุดก็กลับมาเสียที!” ดวงตาเฉียบคมของตวนอู่สังเกตเห็นหลี่เยว่หานและคนอื่น ๆ ได้ในชั่วครู่ เขาอยากจะพลิกตัวลงจากรถม้าทันที แต่ใครกันจะคาดคิดว่าเจ้าต้าไป๋จะลุกขึ้นพร้อมกับเขาทันที ดวงตาหมาป่าจ้องเขม็งมายังเขา ทำเอาตวนอู่ไม่กล้าขยับตัวแม้แต่น้อย
“นี่มันอะไรกันเนี่ย?” หลี่เยว่หานเดินมาที่หน้าประตูบ้าน แล้วปล่อยหลิงซีลงจากอ้อมแขน ก่อนจะลูบหัวเจ้าหมาป่าต้าไป๋ พลางเอ่ยถามอย่างขบขัน
“พี่สาว พวกเราไม่ได้มาที่นี่เพียงไม่นานเองไม่ใช่หรือ เหตุใดที่บ้านของท่านจึงมีลูกหมาป่าไปแล้วเล่า?” ตวนอู่กลัวต้าไป๋มากจนไม่กล้าลงจากรถม้าเสียด้วยซ้ำ “ตอนแรกข้าคิดว่าเป็นลูกหมา แต่จงชิวบอกว่าหางของสุนัขจะตั้งตระหง่านขึ้น ส่วนหางของเจ้าหมาป่านี้ลู่ลง ทำเอาข้าตกใจกลัวเกือบตาย!”
ได้ยินดังนั้น หลี่เยว่หานก็หัวเราะออกมา มู่ชวนจึงออกตัวอธิบาย “พี่ตวนอู่ พี่จงชิว ข้าเป็นคนอุ้มเจ้าต้าไป๋กลับมาเพื่อเอาไว้เฝ้าบ้าน ขออภัยที่ทำให้พวกท่านตกใจ”
เอ่ยจบ มู่ชวนก็โค้งคำนับให้ทั้งสอง
ให้ตายสิ! ทั้งคู่รีบกระโดดลงมาจากรถม้าด้วยความตื่นกลัวโดยพลัน “เจ้าอยากให้อายุขัยของพวกเราสั้นลงหรืออย่างไร!” ตวนอู่รีบดึงตัวมู่ชวนขึ้นอย่างจนปัญญา พลางส่งสายอย่างหวาด ๆ ไปยังต้าไป๋ที่ถึงแม้จะถูกหลี่เยว่หานปลอบให้สงบลงแล้ว แต่ก็ยังจ้องมองพวกเขาอย่างระแวดระวัง “พวกเราเข้าไปในบ้านก่อนแล้วค่อยคุยกันได้หร
