ือไม่?”
“ต้าไป๋” มู่ชวนเหลือบมองต้าไป๋แล้วชี้ไปยังตวนอู่และจงชิว “นี่คือพี่ตวนอู่กับพี่จงชิว ต่อไปหากพวกเขามาเยือนที่นี่อีก เจ้าจะต้องมีมารยาทกับพวกเขา ห้ามทำให้พวกเขาหวาดกลัว”
เมื่อตวนอู่เห็นมู่ชวนทำเช่นนี้ เขากำลังจะปริปากเอ่ยว่าสัตว์ป่าดุร้ายไหนเลยจะเข้าใจภาษามนุษย์ พวกเขาก็เห็นว่าต้าไป๋มองดูตัวเอง ก่อนจะรีบวิ่งไปหามู่ชวนอย่างร่าเริง “โฮ่ง!”
“…”
“…”
มู่ชวนได้รับคำตอบจากต้าไป๋ แต่เมื่อหันกลับไปมองพบว่าตวนอู่และจงชิวกำลังอ้าปากค้าง เด็กชายจึงอดไม่ได้ที่จะสงสัย “มีอะไรหรือ?”
“ลูก… ลูกหมาป่านี่เข้าใจภาษามนุษย์งั้นหรือ?” จงชิวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก
“ขอรับ!” มู่ชวนพยักหน้ายืนยัน “แม้ว่าต้าไป๋จะถูกข้าอุ้มกลับมาได้ไม่ถึงเดือน แต่มันฉลาดกว่าสุนัขมาก จึงเข้าใจสิ่งที่พวกเราพูด ข้าบอกมันว่าทุกคนในหมู่บ้านนั้นเลี้ยงสุนัข จงอย่าได้หอนแบบหมาป่า หลังจากนั้นมันก็ฝึกเห่าตามสุนัขในหมู่บ้าน”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ทั้งตวนอู่และจงชิวต่างสับสน
นี่ยังเป็นหมาป่าอยู่หรือเปล่า?
หลี่เยว่หานและเหยียนจื่อเซียงซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ เพื่อดูความสนุกสนานรู้สึกพออกพอใจกับปฏิกิริยาของตวนอู่และจงชิวไม่น้อย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเหยียนจื่อเซียง
ในตอนที่นางเห็นต้าไป๋ครั้งแรก นางก็คิดว่าเป็นลูกสุนัขเช่นกัน ด้วยเหตุนี้จึงคิดอยากจะลูบมันเล่น แต่ยังไม่ทันที่นางจะได้แสดงท่าทีโต้ตอบอะไรก็ถูกฟันของเจ้าหมาป่าตัวน้อยซึ่งยังไม่งอก
