กลับไปเถิด ตอนนี้พบก็ได้พบแล้ว คุยก็ได้คุยแล้ว ไม่ว่าอย่างไรจ้าวซินเอ๋อร์ก็ไม่มีทางได้เข้าสู่ตระกูลจางของพวกท่าน พวกท่านอย่ารั้งอยู่ที่นี่แล้วก่อปัญหาให้ข้าเพิ่มเลย หากพี่สาวหานไล่ข้ากลับบ้านจะทำอย่างไร!”
เมื่อฮูหยินจางได้ยินถ้อยคำของเหยียนจื่อเซียง แววตาของนางก็เต็มไปด้วยความเอ็นดู “ก็ได้ ก็ได้ คุณหนูใหญ่พูดถูก ข้าจะพาน้องสาวทั้งสองคนกลับบ้าน ขอบคุณพี่สาวหานท่านนี้อย่างยิ่ง หากคุณหนูใหญ่ของเราทำอะไรให้ท่านเดือดร้อน ท่านสามารถส่งสารไปที่บ้านของเราได้ทันที”
“ข้าไม่ก่อปัญหาอะไรให้อยู่แล้ว!” เหยียนจื่อเซียงเอ่ยอย่างหงุดหงิด
“เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน อยู่ในชนบทอย่างนี้ คุณหนูใหญ่โปรดรักษาตัวด้วย” เมื่อเอ่ยจบ ฮูหยินจางก็โค้งคำนับเหยียนจื่อเซียง ก่อนที่จะเดินนำหน้าอนุภรรยาทั้งสองแล้วขึ้นรถม้า ก่อนเหล่าข้ารับใช้ที่ติดตามของพวกเขาทั้งหมดจะจากไปอย่างยิ่งใหญ่เกรียงไกร
เมื่อเห็นว่าฮูหยินจางจากไปแล้ว หัวใจของนางเฉาก็พลันเบาลงไปครึ่งหนึ่ง
จ้าวซินเอ๋อร์รีบดึงมือของนางเฉาที่ปิดปากของตัวเองลงโดยไม่สนใจ ก่อนก่นด่า “คนที่อยู่ร่วมกับโสเภณีเช่นนี้จะมาเป็นคุณหนูใหญ่อะไรกัน! ข้าว่านางเองก็เป็นแค่อีตัวที่รอให้ผู้ชายมาหา! ฮึ่ม ข้า จ้าวซินเอ๋อร์ดีกว่าพวกเจ้าร้อยเท่า! อย่างน้อยข้าก็รู้จักละอายต่อบาป!”
“น่าแปลกไม่น้อยที่สตรีผู้รู้จักความละอายต่อบาปสามารถเอ่ยว่าจาเช่นนี้ออกมาได้” หลี่เยว่หานมองไปยังจ้าวซินเอ๋อร
