์อย่างไม่ยินดียินร้าย แล้วเอ่ยเนิบ ๆ “วันนี้จ้าวซินเอ๋อร์ดูหมิ่นชื่อเสียงของข้าอีกครั้ง ข้าได้บันทึกไว้แล้ว เมื่อกลับไปยังอำเภอ เห็นทีว่าข้าต้องไปกล่าวบอกใต้เท้าผู้ดูแลอำเภอว่าหากยังไม่เนรเทศออกไป แล้วปล่อยให้อยู่ในหมู่บ้านของเราต่อก็รังแต่จะนำความเสื่อมเสียมาสู่หมู่บ้านเท่านั้น”
เมื่อเอ่ยจบ ไม่ว่าจ้าวซินเอ๋อร์จะยืนกระโดดดีดดิ้นอย่างไร หญิงสาวก็ทำเพียงเดินจากไปพร้อมเด็ก ๆ และเหยียนจื่อเซียง
มู่ชวนและหลิงซียังเด็กอยู่ วันนี้พวกเขาได้ยินคำพูดสกปรกมามากพอแล้ว หากปล่อยให้สองพี่น้องได้ยินอะไรอีก ไม่แน่ว่าอาจกลายเป็นลิง เพราะเห็นลิงทำ
ระหว่างทางกลับบ้าน หลี่เยว่หานอุ้มหลิงซีไว้แนบอก เด็กน้อยกำลังเล่นกับผมของนางอยู่ ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเด็ก ๆ ว่า “ท่านแม่ จ้าวซินเอ๋อร์ดูเหมือนจะพูดถึงตัวเองในทุกถ้อยคำทุกประโยคที่เอ่ยออกมาเลย”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ หลี่เยว่หานพลันสะดุดขาตัวเอง “เจ้าอายุเท่าไหร่กัน รู้ได้อย่างไรว่าสิ่งที่จ้าวซินเอ๋อร์พูดหมายถึงอะไร?” ทั้งน่าขำและน่าโกรธไปพร้อมกันจริง ๆ
“เข้าใจ เข้าใจเจ้าค่ะ เมื่อครู่ที่จ้าวซินเอ๋อร์ทำตัวน่าละอายไร้เหตุผล พี่ชายอธิบายให้ข้าเข้าใจทั้งหมดแล้วว่าคำก่นด่าสาปแช่งพวกนั้นหมายถึงอะไร” หลิงซีขายมู่ชวนโดยไม่ลังเล
หลี่เยว่หานและเหยียนจื่อเซียงมองไปยังมู่ชวนเป็นตาเดียว มู่ชวนเบือนหน้าหนีด้วยความอาย ก่อนกระแอมไอเบา ๆ สองสามครั้งแล้วกล่าวว่า “ข้าเพียงพูด
