งโทษข้าได้อย่างไร”
เหยียนจื่อเซียงถูกหลี่เยว่หานดึงตัวออกไป นางเฉาจึงรีบลุกขึ้นจากพื้น เมื่อเห็นว่าบุตรสาวของตนกำลังอ้าปากคิดกล่าวคำ นางจึงรีบก้าวออกไปด้านหน้าพร้อมยกมือขึ้นปิดปากจ้าวซินเอ๋อร์โดยไม่คำนึงว่ามือของนางจะสกปรกแค่ไหน จากนั้นนางหันไปทางประตูลานบ้านและกล่าวคำด้วยสีหน้าหมองเศร้า “คุณหนูเหยียน ฮูหยินจาง น้องหญิงหาน ลูกสาวข้าเก็บตัวอยู่ในบ้านมานานและมีอารมณ์ขุ่นมัว นางพลั้งปากพูดคำไร้สาระโดยไม่ได้คิดไตร่ตรอง ขอให้ทุกคนอย่าเก็บมาใส่ใจเลย!”
ขณะกล่าวคำ นางเฉาปิดปากจ้าวซินเอ๋อร์ไว้แน่นเพื่อป้องกันไม่ให้หญิงสาวพูดสิ่งใด
นางตระหนักดีว่าสถานการณ์ปัจจุบันไม่ได้ส่งผลดีต่อตระกูลจ้าวเลย ผู้ชายในครอบครัวขึ้นภูเขาและไม่อยู่บ้าน เมื่อลูกสะใภ้ทั้งสองเห็นการต่อสู้นอกลานบ้าน พวกนางจึงซ่อนตัวกับลูก ๆ และไม่กล้าออกไป หลี่เยว่หานเป็นสหายของเหยียนจื่อเซียง นอกจากนี้ยังมีท่านกวนจากท่าเรือที่คอยสนับสนุน และแทบไม่ต้องพูดถึงคุณชายเวินซึ่งไม่ทราบที่มา
หากสร้างความขุ่นเคืองให้กับตัวตนเหล่านั้น ตระกูลจ้าวของพวกนางจะต้องอับจนหนทาง!
“นางเฉา” เหยียนจื่อเซียงกล่าวคำอย่างแช่มช้า “เป็นเจ้าเองที่ต้องการทำธุรกิจกับร้านขายผ้าของเราเสมอมา ข้าขอบอกให้ชัดเจนว่า ข้าเกลียดชังจ้าวซินเอ๋อร์ ต่อให้เจ้าเสนอราคาต่ำเพียงใด ร้านขายผ้าเหยียนจะไม่รับงานปักจากครอบครัวเจ้าอีก ส่วนร้านขายผ้าขนาดเล็กแห่งอื่น ข้าไม่สามารถควบคุมได
