” เหยียนจื่อเซียงจ้องมองนางเฉาด้วยความขุ่นเคือง “พี่ใหญ่ของข้าไม่คู่ควรกับจ้าวซินเอ๋อร์ของเจ้างั้นหรือ?”
สีหน้าของนางเฉาซีดเซียวลง นางตระหนักรู้ว่านี่ถึงวาระทันทีที่เหยียนจื่อเซียงปรากฏตัว นางอาจกล้าโต้เถียงกับครอบครัวผู้จัดการจาง ทว่าสำหรับตัวตนของเหยียนจื่อเซียงนั้น นางไม่อาจหาญ
“ข้าเป็นเพียงหญิงชราที่พูดเรื่องไร้สาระไม่ได้ความ คุณหนูโปรดอย่าเก็บไปใส่ใจเลยเจ้าค่ะ!” ขณะกล่าวคำ นางเฉายกมือขึ้นตบใบหน้าของตัวเอง
“ข้าขอถามเจ้าหน่อยเถิด เหตุใดเล่าพี่ใหญ่ของข้าจึงไม่คู่ควรกับจ้างซินเอ๋อร์?” เหยียนจื่อเซียงไม่มีทางยอมผ่อนปรนด้วยการลงโทษเพียงเล็กน้อยของอีกฝ่าย และดูเหมือนว่านางตั้งใจแน่วแน่ที่จะถามหาคำอธิบายให้กระจ่างชัด
“หญิงชราแค่พูดไร้สาระ คุณหนูจิตใจกว้างขวาง มีอำนาจมากโข อย่าลดตัวมาเปรียบเทียบกับหญิงชราเยี่ยงข้าเลยเจ้าค่ะ!” นางเฉาแทบจะคุกเข่าต่อหน้าเหยียนจื่อเซียง
“แม่!” จ้าวซินเอ๋อร์ที่ซ่อนตัวอยู่ในบ้านและไม่กล้าออกมาพบใคร ในที่สุดก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ในเวลานี้พี่ชายคนโต พี่ชายคนรอง และพ่อของนางไม่อยู่บ้าน นางเฉาจึงสั่งให้นางซ่อนตัวอยู่ในห้องและห้ามออกมาข้างนอกไม่ว่าอย่างไรก็ตาม
แต่เมื่อเห็นแม่ถูกรังแก จ้าวซินเอ๋อร์ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป นางรีบวิ่งออกมาปกป้องนางเฉา โดยจ้องมองเหยียนจื่อเซียงอย่างดุเดือดพร้อมพูดว่า “นี่น่ะหรือลูกสาวผู้สูงศักดิ์ของร้านขายผ้าตระกูลเหยียน กล้าดีอย่างไรถึงได้บุ
