บทที่ 255 เหยียนจื่อเซียง ‘โง่เง่าเช่นข้า’
เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เยว่หานไม่ได้เอื้อนเอ่ยอะไร แต่กลับถอยหลังไปสองก้าวแล้วมองเวินเทียนเหล่ยอย่างพิจารณา
จ้องมองจนเวินเทียนเหล่ยทนไม่ไหว ชายหนุ่มจึงเอ่ยหยั่งเชิง “หรือว่า แตงโมนี้มีราคาสูงกว่าแตงโมลูกใหญ่?”
หลี่เยว่หานพยักหน้าตอบกลับ ด้วยท่าทีสงบ
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของนาง เวินเทียนเหล่ยอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วแน่น “แม้ว่าผลไม้ประเภทแตงในแคว้นตงฮั่นจะไม่ได้หายากนัก ทว่าแตงโมก็ได้รับความนิยมมากที่สุดในฤดูกาลนี้ ยิ่งแตงโมลูกใหญ่เพียงใด ผู้คนก็ยิ่งกินได้มากขึ้นเท่านั้น ราคาก็ย่อมแพงขึ้นตามไปด้วยเช่นกัน แล้วเหตุใดเมื่อมาถึงมือเจ้าจึงกลับกลายเป็นตรงข้ามกันเล่า?”
“ไป พาเจ้าออกไปดูโลกเสียหน่อย” หลี่เยว่หานไม่ได้อธิบายอะไร นางก้มตัวลงเพื่อหยิบแตงโมขึ้นมา ก่อนจะหันหลังกลับและเดินออกจากถ้ำเก็บผัก
เวินเทียนเหล่ยเห็นดังนั้นจึงเดินตามไปอย่างสับสนงุนงง
ก่อนพบว่าหลี่เยว่หานตัดแบ่งแตงโมพันธุ์เหม่ยเหรินออกเป็นสองซีก เนื้อด้านสีแดงสด รวมถึงเปลือกที่บางทำให้เวินเทียนเหล่ยชะงักไปชั่วครู่
เขาทำมาค้าขายมาหลายปี แม้จะไม่เคยพบเห็นแตงโมพันธุ์เหม่ยเหรินมาก่อน แต่ก็เห็นได้ว่าแตงโมพันธุ์เหม่ยเหรินนั้นแตกต่างจากแตงโมธรรมดาทั่วไปจริง ๆ
ในขณะที่เขากำลังคิดว่าหลี่เยว่หานจะหั่นแตงโมพันธุ์เหม่ยเหรินเป็นชิ้น ๆ นางกลับหยิบช้อนขึ้นมา แล้วปักลงไปตรงกลางของแตงโม จากนั้นก็ยื่น
