เยว่หานเมื่อเห็นว่านางเฉายืนตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธในขณะที่จ้าวโหย่วฝู ลูกชายคนดีของนางกลับยืนอยู่ข้าง ๆ โดยไม่เอื้อนเอ่ยอะไรออกมาสักคำก็พอเดาความคิดของจ้าวโหย่วฝูออก
หลังจากมองจ้าวโหย่วฝูแล้ว หลี่เยว่หานจึงเดินเข้าประตูไป ก่อนจะปิดประตูโดยไม่ได้พูดอะไรอีก
สิ่งนี้ทำให้นางเฉายิ่งโกรธมากขึ้น “ปิดประตูในเวลากลางวันแสก ๆ! ในหมู่บ้านจางหนิงนี้เจ้าเป็นคนแรกที่ทำแบบนี้! ไม่แน่ว่าคงขายตัวอยู่ข้างในแล้วอับอายกลัวใครมาเจอเข้า!”
เดิมทีนางเฉากำลังจะจากไปหลังจากก่นด่า ใครกันคาดคิดว่าหลี่เยว่หานจะเปิดประตูอีกครั้งและมองนางเฉาด้วยรอยยิ้ม แล้วเอ่ยว่า “ท่านบอกข้ามาสิว่าบ้านของข้าที่ประตูเล็กก็ไม่มี กำแพงรอบบ้านก็สูงกว่าทุกบ้าน หากข้าจะขายตัว แล้วคนที่มาซื้อจะเข้ามาอย่างไร? ไม่แน่ว่าท่านอาจมีประสบการณ์?”
“หานเยว่ นังหญิงแพศยา” นางเฉาสบถด่าพลางยกมือขึ้น
หลี่เยว่หานจงใจหดคอของนางทันทีพร้อมเอ่ยว่า “อ๊ะ ท่านจะตีข้าอีกหรือ? ดูเหมือนว่าที่อำเภอไม่ได้ให้ความรู้แก่ท่านเท่าที่ควรนะ”
ทันทีที่ได้ยินหลี่เยว่หานพูดถึงอำเภอ นางเฉาก็หวนนึกขึ้นมาได้ทันทีว่านางต้องทนทุกข์ทรมานมากแค่ไหนหลังจากที่นางถูกรวบตัวไปเมื่อครั้งที่แล้ว
ในเวลานี้จะเดินหน้าก็ไม่ได้ จะถอยหลังก็ไปได้ หญิงชราหันศีรษะไปเห็นจ้าวโหย่วฝูซึ่งยืนนิ่งชมเหตุการณ์ตรงหน้า ฝ่ามือของนางเฉาจึงลอยเข้าไปประทับอยู่บนใบหน้าของจ้าวโหย่วฝู “มีลูกชายคนใดทำตัวแบบเจ้
