คุณหนูใหญ่ของร้านขายเสื้อผ้าตระกูลเหยียนจะแต่งกายเรียบ ๆ ซ้ำยังถือถังเปล่าสองใบออกไป ก่อนจะเริ่มตักน้ำเพื่อหาบกลับไปที่บ้านของหลี่เยว่หาน
ไม่ใช่ว่าเหยียนจื่อเซียงไม่รู้สึกถึงสายตาที่จ้องมองนางของคนเหล่านี้ เพียงแต่นางจงใจไม่สนใจ หญิงสาวตักน้ำด้วยตัวเอง จากนั้นจึงรีบเร่งฝีเท้า เสื้อผ้าที่แห้งไปแล้วกลับมาเปียกโชกไปด้วยเหงื่ออีกครั้ง
โชคดีที่เสื้อผ้าของนางทำจากวัสดุที่ดีเยี่ยม ทั้งมีสีเข้ม แม้ว่าจะเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ แต่ก็ไม่ได้ทำให้เกิดสถานการณ์ที่น่าอายเช่นการเปิดเผยร่างกายอย่างไม่สมควร นอกจากนี้ ก่อนที่จะออกไปวิ่งในตอนเช้า หลี่เยว่หานได้พันผ้าผืนยาวให้นางเพื่อป้องกันการเกิดการบาดเจ็บระหว่างวิ่ง ดังนั้นเหยียนจื่อเซียงจึงไม่มีอะไรต้องกังวล
เวลาผ่านไปราวครึ่งชั่วยาม ในที่สุดเหยียนจื่อเซียงก็เทน้ำถังสุดท้ายลงในถังเก็บน้ำ ถังน้ำทั้งสองเต็มเปี่ยม พร้อมกับเหยียนจื่อเซียงที่หายใจหอบ
“ท่านแม่บอกไว้ว่าหลังจากท่านน้าเหยียนหาบน้ำเสร็จแล้วต้องดื่มน้ำ” หลิงซีโผล่ศีรษะเล็ก ๆ ออกมาจากห้องครัว แล้วนำชามใส่น้ำเกลืออุ่น ๆ มาให้
ไม่รู้ว่าทำไม เหยียนจื่อเซียงรู้สึกได้ว่าทุกครั้งที่นางออกกำลังกายเสร็จและมีเหงื่อออกไปทั่วทั้งตัว เมื่อได้ดื่มน้ำเกลือหนึ่งชาม ร่างกายของนางก็จะสบายตัวเป็นอย่างมาก
ไม่ใช่ว่านางไม่เคยคิดที่จะออกกำลังกายเพื่อลดน้ำหนักมาก่อน และทุกครั้งที่นางเหงื่อออกมากหลังจากออกกำลังกายก็จะด
