ื่มน้ำเยอะ ๆ ทว่าไม่เคยสบายตัวเท่าการดื่มน้ำเกลือเลย
“ในนี้มีใส่เกลือลงไปด้วยหรือไม่?” เมื่อเหยียนจื่อเซียงดื่มน้ำแล้ว ก็จูงมือของหลิงซีกลับไปยังห้องครัว แล้วเอ่ยถามอย่างสบาย ๆ ในขณะที่ตัวเองกำลังล้างชามให้สะอาด
หลิงซีกระพริบตา แล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เจ้าค่ะ เป็นเกลือบริสุทธิ์ที่ท่านแม่สกัดเอง”
“…” ความจริงที่ว่าหลี่เยว่หานสามารถสกัดเกลือเองได้ทำให้เหยียนจื่อเซียงประหลาดใจมาก ต้องทราบก่อนว่าการสกัดเกลือไม่ใช่เรื่องธรรมดาง่ายดาย
“น้าเหยียนไม่เชื่อหรือ?” หลิงซีมองเห็นความประหลาดใจของเหยียนจื่อเซียงจึงเอ่ยขึ้น “น้ำตาล เกลือ น้ำมัน น้ำส้มสายชู รวมถึงสุราในบ้านของเรา ท่านแม่ล้วนทำเองทั้งสิ้น”
หลังจากพูดอย่างนั้น หลิงซีถึงกับดึงเหยียนจื่อเซียงไปยังห้องเก็บผัก
ข้างในนั้นมีน้ำส้มสายชูและสีราที่หลี่เยว่หานกลั่นไว้หลังจากมาอยู่ที่หมู่บ้านจางหนิง เดิมตั้งใจจะทำซีอิ๊ว แต่สภาพอากาศที่นี่ค่อนข้างชื้น ไม่มีแสงแดดเหมือนเช่นหมู่บ้านไป่อวิ๋น ด้วยเหตุนี้หลี่เยว่หานจึงไม่กลั่นซีอิ้ว
แม้ว่าครอบครัวของเหยียนจื่อเซียงจะทำธุรกิจสิ่งทอเป็นหลัก แต่พวกเขาก็อยู่ในธุรกิจอื่น ๆ อีกด้วย
เมื่อเห็นว่าหลี่เยว่หานกลั่นน้ำส้มสายชูข้าวที่มีความบริสุทธิ์สูง ทั้งยังมีเหล้าองุ่นสีม่วงเข้มอีก ก็ทำเอาเหยียนจื่อเซียงสับสนอย่างยิ่ง
แท้จริงแล้วหลี่เยว่หานมีทักษะอะไรที่นางไม่รู้อีกบ้าง? ทักษะใดทักษะหนึ่งเหล่านี้ก็เพียงพอสำหรั
