บทที่ 249 เหนื่อยล้าแสนสาหัส
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ หลี่เยว่หานก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ “วันนี้เจ้าพักผ่อนให้เพียงพอ ให้ร่างกายและจิตใจได้ฟื้นตัวสู่สภาวะที่สมบูรณ์ที่สุด พรุ่งนี้จะได้เป็นวันที่ดีสำหรับเจ้า”
“เฮ้อ…” เหยียนจื่อเซียงถอนหายใจ “ข้าอยากจะลดน้ำหนักได้ในคราวเดียวเสียจริง”
“เจ้าจะใจร้อน กินเต้าหู้ร้อนไม่ได้” เมื่อเอ่ยจบ หลี่เยว่หานก็บีบเข้าที่รอบเอวที่เหมือนห่วงยางของเหยียนจื่อเซียงอย่างไร้ความปรานีพร้อมเอ่ยถาม “อีกทั้งร่างกายอวบแน่นไปด้วยเนื้อของเจ้านั้น เจ้ากินทุกอย่างในคราวเดียวมันจึงออกมาแบบนี้ไงล่ะ”
เหยียนจื่อเซียงเองมีนิสัยดีที่หาได้ยาก เมื่อถูกหลี่เยว่หานหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมา นางก็ไม่ได้แสดงร่องรอยของความรำคาญเคืองโกรธใด “ข้ารู้แล้ว”
ต้องขอบคุณใบหน้าของนาง แม้จะอวบอ้วนทว่าก็ยังสวยสดงดงาม หน้าตาที่น่ารักไร้เดียงสานี้ทำให้นางดูน่ารักอย่างยิ่ง
สำหรับมื้อเย็น หลี่เยว่หานไม่ได้ทำให้เหยียนจื่อเซียงผิดหวัง หญิงสาวทำหมูตุ๋นหนึ่งหม้อ หลังจากกินข้าวกินปลาแล้ว เหยียนจื่อเซียงก็เสนอตัวช่วยทำความสะอาด มู่ชวนกับเสี่ยวหลิงซีจึงกลับไปยังห้องของพวกเขา
เดิมทีบ้านหลังขนาดเล็กแห่งนี้ มีเพียงสามห้องเท่านั้น โดยพวกเขาหนึ่งครอบครัวอาศัยกันหนึ่งคนต่อหนึ่งห้อง
ตอนนี้เหยียนจื่อเซียงมาอยู่ที่นี่ด้วย หลี่เยว่หานทำได้เพียงยกห้องของนางให้กับเหยียนจื่อเซียง ส่วนตัวนางเองนั้นไปนอนกับหลิงซีแทน
เมื่อเหยียน
