วียนครั้งแรก!
“จื่อเซียง เจ้าคิดว่าร้านขายผ้าของเจ้าสามารถใช้งานปักของพี่สะใภ้โจวได้ไหม?” หลี่เยว่หานรีบตีเหล็กในขณะที่ยังร้อนอยู่
หลังจากได้ยิน เหยียนจื่อเซียงพลันขมวดคิ้วมุ่น นางหันไปค้นงานปักในตะกร้าอยู่นาน ก่อนเลือกตัวอย่างงานปักเกือบสิบชิ้นออกมาเรียงราย “งานปักของพี่สะใภ้โจวประณีตก็จริง แต่ยังขาดความคิดสร้างสรรค์ในการออกแบบลวดลาย การจับคู่สีถือว่าเหนือชั้นก็จริง ทว่าการออกแบบไม่ได้น่าประทับใจนัก ในบรรดางานปักทั้งหมดในตะกร้า มีเพียงไม่กี่ลายเท่านั้นที่สามารถนำไปขายเป็นเงิน”
“คะ… คุณหนูเหยียน ช่วยบอกข้าหน่อยได้หรือไม่ว่าต้องออกแบบลวดลายอย่างไร?” สะใภ้โจวถูมือขณะกล่าวขอคำแนะนำอย่างถ่อมตัว
“ง่ายดายยิ่ง ท่านแค่ต้องจัดแสดงบุปผา พฤกษา หมู่มวลวิหคและสรรพชีวิต ทุกสิ่งทุกอย่างที่ท่านพบเห็นในชีวิตประจำวัน” เหยียนจื่อเซียงกล่าวอย่างไม่เห็นแก่ตัว “รูปแบบการปักไม่จำเป็นต้องเหมือนกับของจริง ตราบใดที่สามารถปักสิ่งที่ตาเห็น รูปแบบเหล่านั้นล้วนนำไปขายได้ราคาดี!”
“หลังพี่สะใภ้ปักสิ่งเหล่านี้หลายครั้งแล้ว ท่านจะสามารถออกแบบลวดลายในทางที่ตนเองถนัด! ด้วยความสามารถของพี่สะใภ้โจว จะต้องสร้างสรรค์ผลงานชั้นยอดได้อย่างแน่นอน! ข้ารับประกันได้เลย! เดี๋ยวข้าจะให้คนนำจดหมายส่งกลับบ้าน คราวหน้าเมื่อพี่สะใภ้โจวไปตลาดก็สามารถนำงานปักไปยังร้านขายผ้าตระกูลเหยียนได้!” เหยียนจื่อเซียงตบหน้าอกของตนอย่างหนักแน่นขณะก
