่ได้ที่จะสงสัย นางจำไม่ได้เลยว่าโจวต้าหู่มีน้องสาวร่างใหญ่เช่นนี้…
เมื่อเห็นสีหน้าสับสนของพี่สะใภ้โจว หลี่เยว่หานจึงกล่าวแนะนำด้วยรอยยิ้ม “พี่สะใภ้โจว นี่คือคุณหนูใหญ่จากร้านขายผ้าเหยียนในอำเภอ ข้าบอกนางว่าท่านเก่งเรื่องการเย็บปักถักร้อย นางจึงยืนกรานที่จะมาพูดคุยกับพี่และดูตัวอย่างงานปักที่เคยทำ!”
“ใช่ ๆ สวัสดีเจ้าค่ะพี่สะใภ้โจว!” เหยียนจื่อเซียงพยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยรอยยิ้มสดใสบนใบหน้าอวบอิ่ม ซึ่งยิ่งทำให้นางดูเป็นหญิงอารมณ์ดี
เมื่อได้ยินเหตุผลในการมาเยี่ยมเยียน สะใภ้โจวจึงกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เป็นคุณหนูเหยียนนี่เอง นางถือเป็นแขกผู้มีเกียรติ บ้านของข้า บ้านของข้าอาจรกไปบ้าง หวังว่าจะไม่ใส่ใจ!”
“ที่ไหนกันล่ะเจ้าคะ ลานบ้านของพี่สะใภ้โจวสะอาดสะอ้านขนาดนี้!” เหยียนจื่อเซียงโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ ดวงตาของนางส่องประกายดวงดารา “ข้าขอดูลายปักของพี่สะใภ้โจวได้หรือไม่?”
หลังจากได้ยินสิ่งนี้ สะใภ้โจวก็พยักหน้ารับในทันที นางรีบยกเก้าอี้ออกมาวางในลานบ้าน ก่อนขอให้หลี่เยว่หาน เหยียนจื่อเซียง และเด็กทั้งสองคนนั่งลง จากนั้นนางเดินกลับเข้าไปในห้องเพื่อรื้อค้นข้าวของเป็นเวลานาน ในที่สุดก็นำตัวอย่างลายปักครึ่งตะกร้ามาวางไว้ตรงหน้าเหยียนจื่อเซียงด้วยความเขินอาย
“ข้าปักพวกมันทั้งหมดด้วยตัวเอง เกรงว่าอาจไม่ถูกตาต้องใจคุณหนูเหยียนก็เป็นได้” พี่สะใภ้โจวต้องรับผิดชอบงานบ้านมากมาย ในตอนแรกหลี่เยว่หานคิดว่าน
