างคงจะนำออกมาเพียงไม่กี่ชิ้น ไหนเลยจะรู้ว่าพี่สะใภ้โจวนำออกมามากมายถึงครึ่งตะกร้า แม้จะพูดอย่างถ่อมตัว ทว่าดวงตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยความคาดหวัง
แม้เหยียนจื่อเซียงจะเข้ากับผู้คนได้ง่าย แต่ท้ายที่สุดนางเป็นหญิงสาวที่เติบโตมาในครอบครัวที่ร่ำรวย จึงทำให้มีรสนิยมด้านความงามที่ดี
“มากมายนัก…” เหยียนจื่อเซียงตกใจอย่างเห็นได้ชัด จากนั้นนางเริ่มดูตัวอย่างงานปักอย่างระมัดระวัง
เหยียนจื่อเซียงพลิกงานปักดูทีละผืนโดยไม่ได้กล่าวคำใด หลี่เยว่หานเห็นพี่สะใภ้โจวยืนลุ้นจนตัวโก่ง นางอดไม่ได้ที่จะเผยยิ้มและดึงให้อีกฝ่ายนั่งลง จากนั้นนางกระซิบกล่าวด้วยเสียงอันเบาว่า “คุณหนูเหยียนเป็นคนดีมาก และท่านเองก็เก่งในเรื่องงานฝีมือ เช่นนั้นอย่ากังวลไปนักเลย”
“อืม ข้าไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรไป จึงตื่นเต้นไปเสียหน่อย!” สะใภ้โจวพูดขณะนั่งลงบนเก้าอี้อีกตัว ซึ่งอยู่ตรงข้ามเหยียนจื่อเซียง
“ตัวอย่างงานปักเหล่านี้…” เหยียนจื่อเซียงเหลือบมองตัวอย่างงานปักอย่างรวดเร็วพลางขมวดคิ้วมุ่น “พี่สะใภ้ เหตุใดเล่าจึงไม่ขายตัวอย่างงานปักที่เก็บไว้มากมายเหล่านี้! งานปักพวกนี้ยอดเยี่ยมกว่าของแม่นางตระกูลจ้าวเป็นไหน ๆ!”
