บทที่ 245 นางเฉาตกที่นั่งลำบากอีกครั้ง!
หลังจากที่เหยียนจื่อเซียงและหลิงซีเริ่มคุ้นเคยกันแล้ว ขณะที่พวกนางกำลังทานข้าวด้วยกัน พลันประตูลานบ้านของหลี่เยว่หานก็ถูกเตะให้เปิดอ้าออกอีกครั้ง
“ใครกันที่มาทำหยาบคายเช่นนี้!” เหยียนจื่อเซียงขมวดคิ้วมุ่น ขณะที่นางกำลังจะวางชามและตะเกียบลงเพื่อออกไปดู หลี่เยว่หานพลันห้ามปรามเสียก่อน
“เจ้าอยู่ทานอาหารเถอะ ข้าจะออกไปเอง” หลี่เยว่หานรู้ว่าอีกฝ่ายจะต้องเป็นตระกูลจ้าว จึงไม่ควรลากเหยียนจื่อเซียงผู้บริสุทธิ์เข้ามาข้องเกี่ยว
“เช่นนั้นเจ้าต้องเรียกหาข้าหากเกิดเรื่องอันใดขึ้น” ท้ายที่สุดเหยียนจื่อเซียงเพิ่งมาถึงและไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ โดยรู้เพียงว่าหลี่เยว่หานคล้ายกับกำลังจะออกไปเผชิญหน้ากับใครบางคน นางจึงไม่ถามสิ่งใดอีกและเริ่มทานอาหารอย่างเชื่อฟัง
ดวงตาทั้งสองของเหยียนจื่อเซียงพลันเปล่งประกายทันทีที่คีบเนื้อเข้าปาก กระทั่งลืมว่าจะต้องลดน้ำหนัก และเริ่มทานเร็วขึ้น
พี่น้องมู่ชวนและหลิงซีทานอาหารเสร็จแล้ว เดิมทีพวกเขาต้องการตามหลี่เยว่หานออกไป แต่ถูกหลี่เยว่หานหยุดไว้ก่อน
“หานเยว่! นังสารเลว! ออกมาข้างนอกเดี๋ยวนี้!” บางทีอาจเป็นเพราะเตะประตูให้เปิดสักพักแล้ว แต่กลับไม่เห็นหลี่เยว่หานเดินออกมา ในที่สุดเสียงนางเฉาก็ดังขึ้นจากด้านนอกประตู
หลังได้ยินเสียงตะโกนดังกล่าว หลี่เยว่หานหรี่ตาลง มันเป็นนางเฉาผู้ปากคอเราะร้ายอีกแล้ว ดูเหมือนว่าตระกูลจ้าวจะอยากสู้กั