บนางจนตายไปข้างจริง ๆ
“นางเฉา เพลิดเพลินกับการถูกคุมขังในคุกคราวก่อนหรือไม่?” ครั้งนี้หลี่เยว่หานไม่ใช้จอบ ทว่ากลับหยิบมีดปังตอที่อยู่ใกล้มือขึ้นมาแทน โดยกวัดแกว่งมันไปมาขณะที่เดินไปยังประตูลาน
ฐานบ้านของนางค่อนข้างสูง และมีบันไดจากทางเดินด้านนอกราวสี่ถึงห้าขั้น
หลี่เยว่หานเอนพิงกรอบประตู โดยมองลงไปที่นางเฉาด้วยท่าทีที่เหนือกว่า
นางเฉาเตรียมคำสบถสาปแช่งมากมาย แต่เมื่อหลี่เยว่หานถามขึ้น นางกลับไม่สามารถโต้ตอบคำใด
นางยังคงจดจำได้อย่างชัดเจนว่า ผู้ที่มัดนางและพาไปหาเจ้าหน้าที่นั้นอยู่ภายใต้คำสั่งของนายน้อยเวิน ในระหว่างการพิจารณาคดี เขาบอกผู้พิพากษาโดยตรงว่าเป็นความตั้งใจของนายน้อยเวินที่จะลงโทษนางอย่างรุนแรง!
หากไม่ใช่เพราะสามีและลูกสาวของนางไปอ้อนวอนขอร้องนังสารเลวหานเยว่ไว้ นางคงถูกส่งไปยังกองทัพแล้ว!
เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ นางเฉาจึงตะคอกด้วยความเคืองขุ่น “เหตุใดเจ้าถึงพยายามสร้างปัญหาให้กับตระกูลจ้าวของข้านัก!”
รับฟังถ้อยคำดังกล่าว หลี่เยว่หานระเบิดหัวเราะออกมา “หมายความว่าอย่างไรที่บอกว่าข้าสร้างปัญหาให้ตระกูลจ้าว ทั้งที่สถานการณ์ปัจจุบันเห็นอยู่ทนโท่ว่าตระกูลจ้าวที่พยายามหาเรื่องข้าก่อน!”
“หนแรกข้าได้รับบาดเจ็บสาหัสเพราะเจ้า จากนั้นสามีของเจ้าก็มาที่บ้านพร้อมบุตรสาวเพื่อรังแกข้า หากหัวหน้าหมู่บ้านไม่ให้ความยุติธรรมแก่ข้า เกรงว่าตอนนี้ข้าคงเหลือเพียงกระดูกให้ตระกูลจ้าวขัดถู!”
“ในช่วง
