ที่พักฟื้น เจ้าไม่สงสัยเลยหรือว่าบุตรชายทั้งสองของเจ้าทำสิ่งใดไปบ้าง?”
“ข้าที่ได้รับบาดเจ็บบริเวณศีรษะ และเกือบกลายเป็นคนพิการหูหนวกก็เพราะเจ้า แล้วเจ้ายังมีหน้ามาหาว่าข้าพยายามสร้างปัญหาให้กับตระกูลจ้าวอีกเหรอ? นี่เจ้าสติฟั่นเฟือนหรือไง?”
นางเฉาไม่คาดคิดว่าคำพูดของนางจะถูกหลี่เยว่หานโต้กลับได้อย่างทันควัน นางตะลึงงันและไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้ระยะหนึ่ง
“จะ… เจ้าจะพูดถึงเรื่องไร้สาระไปทำไม!” นางเฉาพูดตะกุกตะกักเล็กน้อย “ก็หากว่าเจ้าไม่ได้มีปัญหากับเรา แล้วทำไมถึงยังมาตีลูกข้าอยู่อีก!”
“ถามว่าข้าตีเขาทำไมน่ะหรือ?” หลี่เยว่หานมองนางเฉาด้วยรอยยิ้มมุมปาก มีดปังตอที่แกว่งไปมาในมือหยุดลงเมื่อนางเฉาพูด ทันใดนั้นมันก็ถูกยกขึ้นมาและชี้ไปทางนางเฉา “ลูกชายของเจ้า จ้าวโหย่วเฉียน จงใจว่าร้ายข้าต่อหน้าธารกำนัล โดยหาว่าข้ามีความสัมพันธ์ชู้สาวกับท่านกวนจากอำเภอหวาซี แล้วเจ้าคิดว่าข้าสมควรทุบตีเขาไหม!”
หลังได้ยินถ้อยคำนี้ นางเฉาหันมองไปรอบ ๆ อยู่สองถึงสามหน และเห็นว่าชาวบ้านต่างมามุงดูเรื่องสนุก นางจึงกล่าวคำอย่างมั่นใจว่า “บุรุษเพียงกล่าวคำเรื่อยเปื่อยเพื่อความสนุกปาก หากเจ้าถือสาถ้อยคำเหล่านั้น แสดงว่าเจ้ากำลังเดือดเนื้อร้อนใจ!”
“โอ้ บุรุษเพียงกล่าวคำเพื่อความสนุกปาก” หลี่เยว่หานยิ้ม “เช่นนั้นก็หมายความว่าบุตรของเจ้าเดือดเนื้อร้อนใจจนฉี่ราดต่อหน้าธารกำนัลเพราะเขายังไม่หย่านมงั้นสินะ?”
รับฟังถ้อยค
