บทที่ 244 กลัวจนฉี่ราด
“ข้ารู้ถึงความผิดของตัวเองแล้วจริง ๆ ข้าไม่กล้าทำอีกแล้ว!” จ้าวโหย่วเฉียนกลัวจอบของหลี่เยว่หานมาก เพราะเมื่อใดก็ตามที่นางขยับจอบเข้ามาข้างหน้าอีกนิด สมองของเขาได้ระเบิดออกมาเป็นแน่!
และหลี่เยว่หานเองก็เป็นแม่ม่าย ทุกวันนี้สิ่งที่แม่ม่ายให้ความสำคัญมากที่สุดก็คือชื่อเสียงของตัวเอง หลายปีที่ผ่านมามีข่าวลือว่ามีหญิงม่ายจำนวนไม่น้อยที่ถูกทำลายชื่อเสียง และเพื่อเป็นการพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองจึงลากคน ๆ นั้นให้พินาศไปด้วยกัน!
“ไม่กล้าทำอีกแน่หรือ?” หลี่เยว่หานเอ่ยถามพร้อมส่งเสียงฮึดฮัด
“ไม่กล้า ข้าไม่กล้าอีกแล้ว!” จ้าวโหย่วเฉียนรีบเอ่ยบอก
หลี่เยว่หานยกเท้าที่เหยียบอยู่บนหลังของเขาออก ความกดดันบนหลังของจ้าวโหย่วเฉียนพลันคลายลง และทันทีที่จอบตรงหน้าถูกยกออกไป เขาก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ทว่ากลับรู้สึกขึ้นมาในทันทีว่ามีบางอย่างผิดแปลกไป
“ให้ตายเถอะ จ้าวโหย่วเฉียนกลัวแม่นางหานเยว่จนฉี่ราด!” ไม่รู้ว่าเสียงตะโกนร้องบอกนี้เป็นของใคร
หัวใจของจ้าวโหย่วเฉียนบีบรัด ก่อนจะรู้สึกถึงความอุ่นบนกางเกงของเขา พร้อมกับกลิ่นฉี่ที่ลอยฟุ้งไปทั่ว สีหน้าพลันแดงก่ำด้วยความอับอาย เขารีบดันตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะโกยแนบตรงไปที่บ้าน
วันนี้เป็นวันที่แสนจะอับอายขายหน้า!
เขาจากไปแล้ว แต่ทุกคนต่างพากันส่งเสียงหัวเราะเมื่อมองไปยังพื้นที่เปียกหลังจากที่เขาลุกขึ้น
“พี่สะใภ้โจว” หล
