ัสดีเด็ก ๆ ข้าชื่อเหยียนจื่อเซียง เป็นเพื่อนกับท่านแม่ของพวกเจ้า ข้าจะมาอาศัยอยู่ที่นี่สองเดือน ข้ามาเพื่อลดน้ำหนัก!”
หลิงซีมองไปยังพี่ชายของนางหลังจากได้ยินถ้อยคำของเหยียนจื่อเซียง
เมื่อเห็นว่ามู่ชวนก็มองเหยียนจื่อเซียงด้วยสีหน้างุนงง หลิงซีจึงหันไปหาหลี่เยว่หานอีกครั้ง “ท่านแม่…”
“เรียกนางว่าพี่สาวเหยียน” หลี่เยว่หานคลี่ยิ้ม
“ไม่ได้!” เหยียนจื่อเซียงปฏิเสธทันควัน “ข้าเรียกท่านว่าพี่สาวหานเยว่ แล้วลูก ๆ ของท่านจะมาเรียกข้าว่าพี่สาวได้อย่างไร ต้องเรียกข้าว่าท่านน้าสิ!”
“น้าเหยียน!” หลิงซีเอ่ยเรียกเสียงหวานทันที
“เยี่ยม!” เหยียนจื่อเซียงตอบอย่างร่าเริง ก่อนจะค้อมตัวลงไปคุยกับหลิงซี
มู่ชวนนั้นสงบเยือกเย็น เขาเดินเข้ามาหาหลี่เยว่หานแล้วเอ่ยเบา ๆ “ท่านแม่ คนผู้นี้ไว้ใจได้หรือไม่? นางจะทรยศเราหรือเปล่า?”
เมื่อได้ยินวาจานี้ หลี่เยว่หานก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ “วางใจเถอะ” หลังจากเอ่ยจบ นางก็ใช้มือสางผมของมู่ชวน
อืม… รู้สึกดีจริง ๆ
