้ม “แต่อย่าได้เป็นกังวล ข้าไม่ได้จะทำอะไรเลวร้ายกับเจ้า ขอเวลาให้ข้าสองเดือน ข้ารับประกันว่าเจ้าจะลดน้ำหนักลงได้กว่าครึ่ง”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ดวงตาของเหยียนจื่อเซียงเป็นประกายขึ้นในทันใด
ทุกวันนี้นางมีน้ำหนักเกือบสองร้อยจิน! หากลดน้ำหนักลงได้ครึ่งหนึ่งก็เท่ากับว่าลดลงไปหนึ่งร้อยจินไม่ใช่หรือ!
เวลาสองเดือน! ถือว่าคุ้มค่า!
เมื่อคิดถึงจุดนี้ เหยียนจื่อเซียงจึงเป็นฝ่ายเร่งให้สาวใช้ทั้งสองคนขึ้นไปบนรถม้า จากนั้นจึงปิดประตูแล้วพ่นลมหายใจออก ท้องของหญิงสาวก็ร้องประท้วงขึ้นมาทันควัน ใบหน้าเหยียนจื่อเซียงพลันแดงก่ำ “คือ… ข้าแค่หิวเร็วก็เท่านั้น”
“ข้ารู้” หลี่เยว่หานกล่าวบอก “ไปเถอะ ไปกินข้าวกัน!”
“ฮะ?” ดวงตาเหยียนจื่อเซียงเบิกกว้าง “ไม่ใช่ว่าต้องลดน้ำหนักหรอกหรือ? ทำไมเจ้าถึงยังลากข้าไปกินข้าวอีก?”
“หากเจ้ากินไม่เพียงพอย่อมไม่มีแรงลดน้ำหนัก” หลี่เยว่หานเอ่ยพร้อมพยายามดึงเหยียนจื่อเซียงไปที่ห้องครัวอย่างเหนื่อยล้า “อีกทั้งโรคของเจ้าหากไม่ได้รับเกลือในปริมาณที่เหมาะสม เจ้าก็ไม่สามารถลดน้ำหนักได้เช่นกัน!”
ทันทีที่ดึงเหยียนจื่อเซียงเข้าไปในครัว ทั้งมู่ชวนและหลิงซีก็เต็มไปด้วยความสับสนงุนงง
มาจากไหนกัน… พี่สาวอวบอ้วนผู้นี้…
“เอ่อ…” เหยียนจื่อเซียงรู้เพียงว่าหลี่เยว่หานมีลูกสองคน แต่นางไม่คาดคิดว่าเด็กทั้งสองคนจะน่าเอ็นดูถึงเพียงนี้ ทันทีที่ได้พบหน้ากัน เหยียนจื่อเซียงก็รู้สึกชอบพวกเขาแล้ว “สว
