หักแบ่งถังเกา*[1] ในมือ ก่อนจะป้อนใส่ปากหลิงซี และเอ่ยต่อด้วยรอยยิ้ม “อาของเจ้าบอกว่าเมื่อฤดูร้อนนี้สิ้นสุดลง เขาจะมารับพวกเราเพื่อพาไปอยู่ด้วยกันที่เมืองหลวง เสี่ยวหลิงตังอยากไปเมืองหลวงหรือไม่?”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ หลิงซีพลันลังเล หลังจากคิดอยู่พักใหญ่ก็ไม่สามารถคิดออกมาได้ เด็กหญิงจึงมองไปยังมู่ชวนที่อยู่ข้าง ๆ
“ท่านแม่ พวกเราไม่อยากไปเมืองหลวง” มู่ชวนดูสงบสุขุมอย่างยิ่ง “ข้ากับน้องสาวยังเด็กนัก หนทางในการไปเมืองหลวงนั้นก็ยาวไกล พวกเราไม่อยากไป”
“เจ้ากังวลงั้นหรือ?” หลี่เยว่หานมองเห็นความกังวลของมู่ชวนได้อย่างทะลุปรุโปร่ง
ด้วยวัยเพียงเจ็ดปี เขาก็รู้วิธีชั่งน้ำหนักข้อดีและข้อเสียแล้ว นางไม่รู้จริง ๆ ว่านี่เป็นสิ่งที่ดีหรือไม่ดี
“ขอรับ” มู่ชวนยอมรับอย่างไม่ลังเล “อย่างไรเสีย ข้ากับน้องสาวก็ยังเด็กและอ่อนแอนัก แม้ว่าข้าเชื่อว่าท่านอาเมิ่งจะสามารถลงหลักปักฐานที่มั่นคงในเมืองหลวงได้เป็นแน่ ทว่าองค์รัชทายาทในตอนนี้คือเสด็จอาองค์ชายสาม ถึงแม้ท่านอาเมิ่งจะกุมอำนาจไว้ในมือ แต่ก็ไม่อาจต่อกรกับองค์รัชทายาทได้ และข้าไม่ต้องการให้ตัวข้าและน้องสาวกลายเป็นภาระของท่านอาเมิ่ง”
เมื่อได้ยินถ้อยคำเหล่านี้ หลี่เยว่หานพลันถอนหายใจ
เด็กสองคนนี้รู้ความเป็นอย่างยิ่ง ตัวยังไม่ทันได้ไปแต่กลับคิดล่วงหน้าไปมากมายแล้ว
เมื่อลองคิดดูอีกครั้ง มู่ชวนเกือบได้เห็นพ่อแม่ของเขาตายไปต่อหน้าต่อตา การที่เขาโตเกินกว่าวั
