องผิดหวังตาม ๆ กัน”
เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ เวินเทียนเหล่ยก็สะบัดพัดด้วยท่าทางภูมิใจ “น้ำซุปหลักของเราเต็มไปด้วยส่วนผสมมากมาย แม้ว่าราคาของพวกเขาจะต่ำ แต่เราชนะด้วยความใส่ใจ อีกทั้งกระดูกหมูหนึ่งชิ้นก็สามารถต้มซุปใสได้หลายหม้อ คนครัวของเราก็ล้วนเซ็นสัญญาผูดมัดกันแล้วทั้งสิ้น อยากไปก็ไปไม่ได้ สูตรลับนี้จะไม่มีทางรั่วไหลไปสู่ภายนอก เจ้าสามารถมั่นใจในเรื่องนี้ได้”
เมื่อได้ยินถ้อยคำนี้ หลี่เยว่หานก็พยักหน้า “เรื่องส่วนผสมของน้ำซุปหลักจะรั่วไหลนั้นข้าไม่กลัวหรอก ปรมาจารย์แฝงตัวอยู่ท่ามกลางผู้คน แม้ว่าสูตรหม้อไฟของเราจะซับซ้อน แต่ทุกคนก็ไม่ได้โง่ ค่อย ๆ ลอง ค่อย ๆ พยายามไปทีละน้อยก็ย่อมหารสชาติของตัวเองบนถนนสายนี้ได้เสมอ เมื่อถึงเวลานั้น การที่หอสุรามัจฉาจะยังคงรักษาลูกค้าไว้ได้หรือไม่ ล้วนขึ้นอยู่กับการบริการโดยสิ้นเชิง”
“การบริการงั้นหรือ?” นี่เป็นคำใหม่ซึ่งเวินเทียนเหล่ยไม่เคยได้ยินมาก่อน
“คือทัศนคติที่คนงานมีต่อลูกค้า” หลี่เยว่หานอธิบายต่อว่า “คนงานต้องคอยสังเกต แก้วน้ำของแขกโต๊ะไหนว่างเปล่า น้ำซุปในหม้อเดือดไปกว่าครึ่งแล้ว ไม่ว่าจะเอ่ยตะโกนเรียกจากทางไหนก็ต้องโต้ตอบในทันที รินชาเติมน้ำ และบริการด้วยรอยยิ้ม ด้วยวิธีนี้เท่านั้น ลูกค้าที่ยอมเสียเงินมากินหม้อไฟจึงจะรู้สึกเบิกบานใจ และเมื่อนำมารวมกับรสชาติที่ดีและวัตถุดิบสดใหม่ ลูกค้าก็จะยิ่งชอบหอสุรามัจฉามากขึ้น”
เมื่อได้ฟังถ้อยคำของหลี่
