้เล่นว่า “คงไม่ใช่ว่าเจ้ามีใจให้ข้าหรอกนะ?”
“ฝันไปเถอะ!” เวินเทียนเหล่ยปฏิเสธโดยไม่ลังเล “มีเพียงเจ้าคนตาบอดอย่างเมิ่งฉีฮ่วนเท่านั้นแหละที่จะชอบเจ้า นายน้อยเช่นข้าย่อมมีสาวใช้สวย ๆ มากมายในจวน สาวชนบทอย่างเจ้าไหนเลยจะเข้าตาข้าได้!”
“เช่นนั้นการที่เจ้ากล่าวหาว่าเมิ่งฉีฮ่วนเป็นผู้ชายเลวก็ยิ่งผิดนัก” หลี่เยว่หานเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “ข้าได้ไปพักอยู่ที่จวนของผู้บัญชาการทหารสองวัน จวนนั้นกว้างขวางใหญ่โตอย่างยิ่ง คนรับใช้ในจวนส่วนใหญ่นั้นเป็นผู้ชาย ส่วนสาวใช้ก็เป็นสตรีใช้แรงงานหนัก ทำงานไร้ฝีมือ บางทีอาจเป็นเพราะความเคยชินตอนที่อยู่ที่หมู่บ้านไป๋อวิ๋น เมิ่งฉีฮ่วนไม่มีแม้กระทั่งคนช่วยดูแลเรื่องอาหารการกินในแต่ละวัน ทุกอย่างต้องทำเองทั้งสิ้น ข้างกายก็มีผู้ติดตามเพียงสองคนเท่านั้น เวลาเดินทางก็จะใช้เงินฟุ่มเฟือยไม่ได้ ทั้งยัง…”
“หยุด หยุด หยุด!” เมื่อได้ยินหลี่เยว่หานชื่นชมเมิ่งฉีฮ่วนอย่างน้ำไหลไฟดับ เวินเทียนเหล่ยก็ยิ่งอึดอัดใจ “เจ้ากลับมาที่นี่แล้วยังเอาแต่พูดพร่ำถึงเมืองหลวง ดูสิ เมิ่งฉีฮ่วนอาศัยอยู่ในจวนผู้บัญชาการทหารที่หรูหราโอ่อ่า แต่เขากลับทิ้งเจ้าและลูกอีกสองคนไว้ที่ชนบทอย่างไม่สนใจใยดี นี่ยังไม่ถือว่าเป็นผู้ชายสารเลวอีกหรือ!”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ หลี่เยว่หานก็หยุดคุยโวโอ้อวดเมิ่งฉีฮ่วน ก่อนจะแสดงสีหน้าเคร่งขรึมจริงจังในแบบที่ไม่ได้มีให้เห็นบ่อยนักออกมา
เวินเทียนเหล่ยคิดว่าเขาพูดถูก
