บทที่ 237 เหล้าองุ่นอันล้ำค่า
เมื่อเธอได้ยินกวนชิ่งอวิ๋นพูดถึงหม้อไฟ หลี่เยว่หานก็มองไปรอบ ๆ หอสุรา ก่อนเอ่ยขึ้นว่า “หม้อไฟคือสิ่งใดกัน? ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย”
ในเมื่อเวินเทียนเหล่ยไม่ได้พูดอะไร หลี่เยว่หานย่อมไม่ถือวิสาสะเอ่ยอะไรออกมาเช่นกัน
“มันคือ…” กวนชิ่งอวิ๋นต้องการอธิบายให้หลี่เยว่หานฟังว่าหม้อไฟคืออะไร แต่เขาขาดคำศัพท์ที่จะใช้นิยาม ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร เขาจึงเอ่ยบอกให้คนนำหม้อไฟมาให้ ซึ่งหม้อนั้นทำจากสำริดและมีปล่อง พร้อมกับอาหารทุกอย่างที่มีในรายการมาอย่างละเล็กละน้อย เขาปรุงน้ำจิ้มให้หลี่เยว่หานด้วยตนเอง จากนั้นจึงลวกเนื้อให้หลี่เยว่หาน
หลี่เยว่หานให้ความร่วมมือกับการแสดงอย่างมาก หญิงสาวกินไปพร้อมกล่าวบอกว่าอร่อยมากเพียงใด เป็นอาหารที่ยอดเยี่ยมจริง ๆ
เมื่อเวินเทียนเหล่ยเดินเข้ามาในหอสุรามัจฉา ก็พบเข้ากับภาพที่กวนชิ่งอวิ๋นกำลังตั้งหน้าตั้งตาลวกเนื้อให้กับหลี่เยว่หาน ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาก็มืดมนลงโดยพลัน “เสี่ยวกวน! เจ้าทำอะไรของเจ้า! เปิดประตูตอนกลางวันแสก ๆ แต่ไม่ทำมาค้าขาย แต่มัวมากินเล่นอยู่อย่างนั้นรึ?!”
“นายท่านเวิน” กวนชิ่งอวิ๋นรีบวางตะเกียบลงและลุกขึ้นพลางส่งยิ้มให้เวินเทียนเหล่ย “พี่สะใภ้หานเยว่ที่ซื้อผลไม้รสเปรี้ยวจากท่านไปห้าสิบจินมาเยี่ยมเยียน ข้าจึงอยากให้นางได้ลิ้มรสดูเสียหน่อย อ่อ จริงสิ พี่สะใภ้หานเยว่มาที่นี่เพื่อพบท่าน”
ความสัมพันธ์อันดีระหว่างหลี่
