เยว่หานและเวินเทียนเหล่ยนั้นไม่ได้ไปถึงหูของกวนชิ่งอวิ๋น ในท้ายที่สุดแล้ว เวินเทียนเหล่ยก็ทำตัวไม่ให้เป็นจุดสนใจในอำเภอหวาซี แม้แต่หูตาของตระกูลเวินเองก็ไม่รู้ว่าเวินเทียนเหล่ยกลับมาแล้ว
ส่วนเรื่องที่เขาปรากฏตัวหลายครั้งในหมู่บ้านจางหนิงก็ล้วนแล้วแต่เพื่อไปช่วย “ฉีต้าลี่” ดูแลเด็กกำพร้าและหญิงม่าย ไม่มีใครไถ่ถามว่านายท่านเวินคือใคร รู้กันเพียงว่าเขาเป็นคนที่ยอดเยี่ยมอย่างยิ่ง เวลาในตอนนี้ยังไม่เที่ยงวันเสียด้วยซ้ำทำให้กวนชิ่งอวิ๋นยังคงงุนงงว่าวันนี้ทำไมเวินเทียนเหล่ยถึงมาที่นี่เร็วนัก
หารู้ไม่ว่าเป็นเพราะเวินเทียนเหล่ยได้ยินมาว่าที่หอสุรามัจฉามีสตรีนางหนึ่งเอ่ยถามถึงเขากับกวนชิ่งอวิ๋น นั่นจึงเป็นสาเหตุที่เขารีบมาที่นี่ แม้ว่าหลี่เยว่หานจะปลอมตัว แต่เวินเทียนเหล่ยก็จำได้ว่านางคือหลี่เยว่หาน
“นายท่านเวิน” หลี่เยว่หานคารวะเขาเช่นกัน
เมื่อได้ยินเสียงนั้น เวินเทียนเหล่ยยิ่งแน่ใจในทันทีว่าเป็นหลี่เยว่หาน เวินเทียนเหล่ยกลับนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงสะบัดพัด “ไปคุยกันในห้องเถอะ เสี่ยวกวน เอาน้ำชามา!”
เมื่อเอ่ยจบ เขาก็สะบัดพัดแล้วขึ้นไปชั้นบน
หลี่เยว่หานพึมพำให้ร้ายอยู่ในใจว่าเวินเทียนเหล่ยสามารถแสร้งทำเป็นคนเกะกะได้ กวนชิ่งอวิ๋นใช้สองนิ้วของตนคีบแขนเสื้อของหลี่เยว่หานเบา ๆ พลางเอ่ยด้วยสีหน้าเป็นกังวล “นายท่านเวินผู้นี้มีนิสัยใจคอแปลกประหลาด คราวก่อนที่เขายอมฝ่าฝืนกฎและขายผลไม้รสเป
