บทที่ 235 วงจรสมองที่หมุนกลับหนึ่งร้อยแปดสิบองศา
“แม่นางจื่อเซียงอย่าดูถูกตนเองเช่นนั้น ข้ามองดูแล้วองคาพยพทั้งห้าของท่านนับว่าโดดเด่น หากคนอื่นจะไม่สนใจเพียงเพราะรูปร่างของท่าน เห็นทีว่าดวงตาพวกเขาคงเหลือไว้เพียงรอยร้าวกระมัง” หลี่เยว่หานไม่ได้ยกยอจนเกินเลย
เหยียนจื่อเซียงคนนี้แม้จะดูอวบอ้วน แต่หว่างคิ้วและดวงตาแม้จะมองเห็นสลัว ๆ แต่ก็เห็นได้ว่างดงาม หลี่เยว่หานคาดเดาด้วยสายตาว่าเหยียนจื่อเซียงสูงราวหนึ่งร้อยหกสิบเซนติเมนตร น้ำหนักราวแปดสิบกิโลกรัม แต่ดวงตาคู่นั้นของนางเด่นชัด จมูกโด่งเป็นสัน สามารถจินตนการได้เลยว่าหากหญิงสาวลดน้ำหนักลงจะสวยสดงดงามเพียงใด
นอกจากนี้ ผิวของเหยียนจื่อเซียงยังขาวใสอย่างมาก มีคำกล่าวที่ว่าแค่ผิวขาวเพียงหนึ่ง ก็กลบความอัปลักษณ์นับร้อยได้ อันที่จริง เหยียนจื่อเซียงนอกเสียจากรูปร่างที่ค่อนข้างท้วมแล้ว ก็นับว่าเป็นผู้หญิงที่น่ารักน่าเอ็นดู
“จริงด้วย ข้าไม่ได้สังเกตเลยจนกระทั่งน้องหญิงเอ่ยขึ้นมา” สะใภ้จากอีกบ้านหนึ่งซึ่งอยู่ข้าง ๆ จ้องมองเหยียนจื่อเซียงอย่างละเอียด ก่อนพยักหน้าซ้ำ ๆ “หากแม่นางเหยียนลดน้ำหนักลงสักหน่อย ย่อมต้องงามเลิศเป็นแน่! ดูผิวของแม่นางสิ จิ๊ ๆ ๆ ปกติแล้วแม่นางดูแลผิวอย่างไรหรือ?”
คำถามสุดท้ายที่เอ่ยออกมา เรียกได้ว่าเป็นการทำให้บรรยากาศในรถม้าพุ่งสูงขึ้นมาทันควัน
ยามสตรีอยู่ด้วยกัน หัวข้อสนทนาโดยทั่วไปจะมีอะไรนอกจากชาดแดงและแป้งน้ำ เห
