บทที่ 231 ผู้ชายเฮงซวย!
“บัดซบ ไอ้ผู้ชายเฮงซวย!” หลี่เยว่หานเผลอก่นด่า
ชาวบ้านในบริเวณใกล้เคียงตระหนักได้ว่าหลี่เยว่หานกำลังลุกขึ้นยืนจึงตั้งใจจะดึงเธอกลับลงมานั่งคุกเข่าเหมือนเดิม ทว่ากลุ่มทหารลาดตระเวนขนาดเล็กในเมืองได้เข้ามาจับตัวหลี่เยว่หานให้นั่งลงเสียก่อน
“ฮะ?” เมิ่งฉีฮ่วนขมวดคิ้วราวกับว่าเขาบังเอิญได้ยินเสียงที่คุ้นเคย เขาเดินผ่านหลี่เยว่หานไปแล้วแต่กลับหันหลังมาอีกครั้ง เมื่อเห็นว่ากลุ่มทหารกำลังจับกุมตัวหญิงวัยกลางคนที่ลุกขึ้นยืน เขาก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว “วันนี้ฤกษ์งามยามดี ค่อยพิจารณาทีหลัง”
“ขอรับ!” ผู้นำกลุ่มทหารตอบด้วยความเคารพ
หลังจากนั้นเมิ่งฉีฮ่วนก็หันศีรษะกลับไป ไม่ได้มองดูอีก
หลี่เยว่หานกลับมามีสติอีกครั้งและรู้ดีว่านางไม่สามารถก่อเหตุวุ่นวายในเขตเมืองหลวงได้ ไม่เช่นนั้นชีวิตของนางจะต้องจบสิ้น
นางถูกจำคุกที่ไหนไม่รู้สักแห่ง มองเห็นเพียงแสงสว่างจากหน้าต่างบานเล็ก ๆ เพียงบานเดียว ตอนนี้นางจึงทำได้เพียงถอนหายใจ
น่าจะรู้ก่อนหน้านี้ว่าเมิ่งฉีฮ่วนที่นางกำลังอดทนรอเป็นแค่ผู้ชายเฮงซวย นางเป็นห่วงเขามากแค่ไหน แต่เขากลับกลายเป็นข้าราชการระดับสูงในเมืองหลวงและยังเข้าพิธีสมรมกับองค์หญิง!
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หลี่เยว่หานก็รู้สึกหดหู่อย่างอธิบายไม่ถูก
เขาจะแต่งงานกับองค์หญิงได้อย่างไรในเมื่อเขาแต่งงานกับนางแล้ว! หรือว่านางจะกลายเป็นหญิงสาวที่ถูกสามีทอดทิ้งแล้วไปแต่งงานใหม่?
ย
