ิ่งคิดไตร่ตรองมากเท่าไหร่ หลี่เยว่หานก็ยิ่งหดหู่ใจมากเท่านั้น หลี่เยว่หานหมกมุ่นอยู่กับห้วงความคิดของตนเองจนไม่ได้สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของเวลาเลย
วันนี้เมืองหลวงดูมีชีวิตชีวาเป็นพิเศษ เสียงฆ้องกลองดังแซ่ซ้องอยู่ข้างนอกราวกับไม่มีที่สิ้นสุดลง หลี่เยว่หานสามารถได้ยินเสียงเครื่องดนตรีประเภทไหมและไผ่*[1]จากด้านนอกคุกลึกแห่งนี้โดยไม่ต้องชะโงกหน้าออกไปมอง
เสียงจังหวะเนิบ ๆ ที่เล่นวนไปมาทำให้หลี่เยว่หานหงุดหงิดจนอยากจะสาปแช่ง
ให้ตายเถอะเมิ่งฮีฉ่วน นางตั้งหน้าตั้งตาทำงานหนักเพื่อช่วยเขาเลี้ยงดูเด็กน้อยสองคน แต่เขากลับมาใช้ชีวิตรุ่งโรจน์ในเมืองหลวงด้วยการแต่งงานกับองค์หญิง
นางถูกผู้คนในหมู่บ้านจางหนิงเรียกว่าหญิงม่าย แต่เขากลับจัดงานแต่งรื่นเริงอย่างสนุกสนาน
หลี่เยว่หานมั่นใจว่าเมิ่งฉีฮ่วนจะต้องจดจำนางได้อย่างแน่นอนคราวเมื่อเขาเห็นนาง ถึงแม้ว่านางจะจงใจแต่งกายให้ดูแก่กว่าเดิมมาก แต่เค้าโครงใบหน้าของนางกลับไม่ได้เปลี่ยนไปเลย หากเมิ่งฉีฮ่วนไม่ตาบอดก็จะต้องจำนางได้แน่
แต่ว่า… มีคนจับนางเข้าคุกจริงหรือ?
นางได้ยินมาว่าเขาทำงานภายใต้คำสั่งการขององค์ชายสาม จึงกังวลมากว่าเขาจะตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวเมื่อตกอยู่ในสถานการณ์อันตราย แต่พอได้มาเห็นในวันนี้ มันเยี่ยมยอดไปเลย อีกฝ่ายกำลังมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดี!
ยิ่งหลี่เยว่หานคิดมากเท่าไหร่ก็ยิ่งไม่สบายใจมากเท่านั้น
เสียงดนตรีพิธีกรรมจากทางด้านนอกฟ
