องสัมฤทธิ์แล้วจึงมองดูตนเองข้างใน นางตกใจมากเมื่อพบว่าเครื่องแต่งกายที่ปลอมตัวมาถูกถอดออกหมดแล้ว และภาพที่ปรากฏบนบานกระจกตรงหน้าคือรูปลักษณ์ดั้งเดิมของหลี่เยว่หาน
“ตื่นแล้วหรือ?” น้ำเสียงน่ายินดีดังลอดเข้ามาในหูของหลี่เยว่หานและตามมาด้วยรอยยิ้มจาง ๆ
หลี่เยว่หานหันกลับมาแล้วพบเมิ่งฉีฮ่วนที่แต่งกายด้วยเสื้อผ้าสละสลวย หนวดเคราที่ยุ่งเหยิงถูกโกนออกไปจนหมดเกลี้ยง เขายืนอยู่หน้าประตูพร้อมกับถาดรองในมือ
บางทีเมิ่งฉีฮ่วนคงจะเห็นว่าหลี่เยว่หานตกอยู่ในสภาวะงุนงง จึงไม่รีรอให้นางกล่าวอันใด ใช้หลังมือผลักบานประตูปิดและวางถาดไว้บนโต๊ะข้างตัว จากนั้นจึงกล่าวว่า “เจ้าคงจะหิว ข้าสั่งคนทำโจ๊กมาให้ คิดว่าพอเจ้าตื่นมาแล้วจะได้กิน”
เมิ่งฉีฮ่วนกล่าวและนั่งลงข้าง ๆ ไม่มีความตั้งใจจะกล่าวอะไรเพิ่มเติมกับหลี่เยว่หานอีก
“ท่าน…” หลี่เยว่หานอัดอั้นอยู่นาน แต่กลับพูดออกมาเพียงคำเดียว จากนั้นท้องของนางก็ส่งเสียง ‘โครกคราก’ ออกมา
“มากินข้าวก่อน เดินทางมาสองวันเจ้าคงไม่ได้พักผ่อนเต็มที่นัก” แน่นอนเมิ่งฉีฮ่วนได้ยินเสียงท้องของหลี่เยว่หาน เขาไม่ได้กล่าวอะไร เพียงแต่กวักมือเรียกนาง
หลี่เยว่หานดูโล่งใจขึ้นหลังจากได้ยินเช่นนั้น นางลุกขึ้นยืนและเดินไปนั่งลงที่โต๊ะ รีบกลืนโจ๊กในชามลงท้องโดยไม่ปริปากกล่าวอะไรสักคำ วางชามเปล่าลงและก้มหน้ากินเครื่องเคียงอีกหลายอย่าง จากนั้นจึงวางตะเกียบลงและวางแผนจะกลับไปล้มตัวลงนอนบนเตีย
