งต่อ
ในขณะเดียวกัน แรงอันมหาศาลจากฝ่ามือใหญ่ของเมิ่งฉีฮ่วนก็ดึงเอาหลี่เยว่หานเข้าไปในอ้อมแขนโดยไม่ทันได้ตั้งตัว
“เจ้าโกรธอยู่หรือ?” เมิ่งฉีฮ่วนที่อยู่ตรงหน้าดูสับสน “เจ้ากำลังติเตียนที่ข้าไม่ยอมไปรับเจ้ากับพวกลูก ๆ มาที่นี่ใช่ไหม?”
“ปล่อยข้า!” หลี่เยว่หานแสดงสีหน้าโกรธจัด แต่หลังจากดิ้นรนมาสักระยะหนึ่ง นางก็ตระหนักขึ้นได้ว่าความแข็งแกร่งของนางไม่ได้อยู่ในระเดียวกันกับเมิ่งฉีฮ่วน จึงยิ่งโกรธมากขึ้น “ท่านอยากจะทำอะไรมันก็เรื่องของท่าน เป็นข้าเองที่ตาบอด ตาบอดสนิท ในใจหวาดกลัวจึงรีบออกเดินทางมาหาท่าน แต่แท้จริงข้ากลับไม่ได้ข้องเกี่ยวสิ่งใดกับท่านเลย!”
หลังจากที่ได้ยินเช่นนั้น เมิ่งฉีฮ่วนก็ยิ้มมีความสุขขึ้นมาทันที “เจ้าเดินทางมาที่นี่เพื่อมาพบข้าโดยเฉพาะหรือ?”
“…” หลี่เยว่หานพูดไม่ออก เหตุใดเขาจึงเป็นคนไร้ยางอายเช่นนี้!
[1] เครื่องดนตรีประเภทไหมและไผ่ เป็นวงดนตรีพื้นบ้านของเจียงหนาง (江南) ซึ่งตั้งอยู่บนพื้นที่บริเวณตอนล่างของแม่น้ำแยงซี วงดนตรีดังกล่าวประกอบไปด้วยเครื่องดนตรีประเภทไหมและไผ่ ได้แก่ ซอเอ้อร์หู ผีผาและขลุ่ย บทบรรเลงจะค่อนข้างอ่อนหวานและฟังสบาย
