บทที่ 230 ทำไมถึงกลายเป็น… เมิ่งฉีฮ่วน?
ขณะที่หลี่เยว่หานกำลังคิด จู่ ๆ เวินเทียนเหล่ยก็ได้สติกลับคืนมา เขาหัวเราะซื่อ ๆ อีกครั้ง “ทดสอบข้าหรือ พี่สะใภ้กำลังทดสอบข้าใช่หรือไม่!”
เขากล่าวขณะพยุงตัวพยายามจะลุกขึ้น ทว่ายังคงต้องพ่ายแพ้ให้กับฤทธิ์สุรา “เฮ้อ… ข้าบอกท่านแล้วอย่างไรเล่าหลี่เยว่หาน ท่านจะไปเมืองหลวงไม่ได้ หากท่านไปที่นั่นท่านจะตกอยู่ในอันตรายแล้วจะต้องเดือดร้อนอีกด้วย อำเภอหวาซี… อำเภอหวาซีเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุดสำหรับท่านในตอนนี้!”
“ข้ารู้ ข้าไม่ไปที่เมืองหลวงหรอก แต่ข้าจะถามบ้างไม่ได้หรือ” หลี่เยว่หานเกลี้ยกล่อมเขาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“ได้ ข้าจะบอกทุกอย่างที่ถาม! บอกทุกอย่างที่รู้!” เวินเทียนเหล่ยชูมือชี้ท้องฟ้าอีกครั้ง
“บอกข้ามาว่าเมืองหลวงไปทางไหน? แล้วจะไปที่นั่นได้อย่างไร?” หลี่เยว่หานถามอีกครั้ง
“เมืองหลวงน่ะ อึก มันไม่ง่ายหรอก” เวินเทียนเหล่ยเงยที่หน้าแดงก่ำแล้วยิ้มกริ่ม “อำเภอหวาซี… อึก… ไปทางเหนือ ต้องนั่งรถม้าสองวันถึงจะถึงเมืองหลวง!” เวินเทียนเหล่ยกล่าวขณะหยิกหน้าตนเอง “แต่การไปที่เมืองหลวงนั้นยากมาก ท่าน… เอิ้ก~ ท่านจะต้องได้รับคำสั่งเดินทางก่อนถึงจะเดินทางเข้าไปได้!”
หลังจากได้ยินเช่นนั้น น้ำเสียงของหลี่เยว่หานก็อ่อนโยนขึ้น “ถ้าอย่างนั้นข้าจะทดสอบเจ้าอีกครั้ง เจ้ารู้หรือไม่ว่าจะได้รับคำสั่งเดินทางนั้นมาได้อย่างไร?”
“ก็ต้องรู้อยู่แล้วสิ!” เวินเทียนเหล่ยเหลือบมอ
