บทที่ 229 เหล้าองุ่นชั้นดี
“พี่สะใภ้พูดถูก ช่วงนี้ภัตตาคารหลายแห่งเริ่มค้นคว้าวิธีทำหม้อไฟกันแล้ว กำไรมหาศาลจากหม้อไฟของเราคงจะอยู่ได้แค่ชั่วคราวเท่านั้น พอภัตตาคารแห่งอื่นเริ่มเปิดขายหม้อไฟก็คงจะแข่งขันเรื่องราคากับเราเป็นแน่ ถึงตอนนั้นกิจการของเราก็คงจะไม่ดีอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้อีกต่อไป” เวินเทียนเหล่ยกล่าวและหยิบขนมที่ตั้งใจซื้อมาให้หลิงซีโยนใส่ปาก
หลิงซีมองดูเขากินลูกกวาดแล้วอยากจะกล่าวอะไรบางอย่าง แต่กลับกลืนมันลงคอ
เวินเทียนเหล่ยยิ้ม นางอยากกินแต่ไม่อยากยอมแพ้เวินเทียนเหล่ย สีหน้าจึงดูน่าเกลียดนัก
“ข้าพอจะคิดออกแล้ว” หลี่เยว่หานกล่าว “เจ้าบอกว่าหม้อไฟหอสุรามัจฉาเป็นที่นิยมมากจนผู้คนต้องต่อคิวรอที่นั่งไม่ใช่หรือ?”
“ใช่ ทำไม? ห้ามให้พวกเขาต่อคิวและหาที่นั่งมาเพิ่มหรือ?” เวินเทียนเหล่ยสับสนเล็กน้อย
“ลูกอมผลไม้ในอำเภอหวาซีขายราคาเท่าไหร่?” หลี่เยว่หานถามต่อ
“ตามแผงลอยข้างทางหนึ่งจินก็ประมาณห้าอีแปะได้”
“เจ้ากลับไปบอกกวนชิ่งอวิ๋นว่าอย่าเพิ่มปริมาณที่นั่ง ใส่โต๊ะให้พอจำนวนคนที่จะนั่งในร้านได้ก็พอ” หลี่เยว่หานกล่าว “จากนั้นไปหาซื้อลูกอมผลไม้ที่ใคร ๆ ต่างก็ชื่นชอบมาจากตลาด พอพวกเขามารับหมายเลขเพื่อต่อคิว ก็ให้จ่ายค่าน้ำซุปหม้อไฟในราคาครึ่งหนึ่งเท่านั้น บอกพวกเขาว่าสามารถรับประทานอาหารว่างและน้ำชาฟรี ส่วนพวกเจ้าไปซื้อใบชาราคาถูกมาต้มในหม้อใบใหญ่ให้ลูกค้าได้ดื่ม”
เวินเทียนเหล่ยคิดพิจา
