บทที่ 228 ความร้อนแรงของหม้อไฟ
“ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนพี่ใหญ่จ้าวลงโทษนางให้หลาบจำ” หลี่เยว่หานยังคงแสดงท่าทาง ‘อ่อนแอ’
จ้าวต้าเป่าถอนหายใจด้วยความโล่งอกแล้วหันไปมองเวินเทียนเหล่ย “นายท่านเวิน ท่านเห็น…”
“ข้าเห็นอย่างไรก็ต้องเห็นตามที่พี่สะใภ้กล่าวอยู่แล้ว ข้าจะไว้ชีวิตเจ้าสักครั้งแล้วกัน!” เวินเทียนเหล่ยที่ยืนอยู่ด้านข้างแสดงสีหน้าไม่มีความสุข และทำให้บรรยากาศเหมือนกับว่า ‘ข้าไม่มีความสุขอย่างมาก’ ออกมา
“ยังไม่ไปอีก!” ฉงหยางโพล่งขึ้นทันเวลาพอดี
จ้าวต้าเป่าดึงพาจ้าวซินเอ๋อร์วิ่งหนีไปทันที
วันนี้จ้าวซินเอ๋อร์ถูกตบหน้าถึงสองครั้ง ทำให้นางเชื่อฟังขึ้นมาก คราวเมื่อถูกพ่อลากตัวไป นางยังส่งสายตาหวานหยดย้อยให้กับเวินเทียนเหล่ย แต่กลับไม่กล้าปริปากกล่าวอะไร
“จบแล้วก็ไปกันได้แล้ว!” ฉงหยางขับไล่ชาวบ้านออกไปเมื่อเห็นว่าจ้าวต้าเป่าพาตัวจ้าวซินเอ๋อร์ออกไปแล้ว
หัวหน้าหมู่บ้านอวี๋แสดงความเป็นห่วงต่อหลี่เยว่หานอีกสองสามคำ จากนั้นฉงหยางจึงออกมาส่งหัวหน้าหมู่บ้านอวี๋ ก่อนออกเดินทางกลับเขาหันกลับมาปิดประตูรั้วลานบ้านให้เรียบร้อย เพียงเท่านี้เรื่องราวความสนุกทุกอย่างก็จบลง
หลี่เยว่หานเอนกายลงบนเก้าอี้โดยไม่คำนึงถึงภาพลักษณ์ว่าจะเป็นอย่างไร และถอนหายใจยาว “จ้าวซินเอ๋อร์สร้างเรื่องเก่งมาก”
“แต่ก่อนท่านก็ต้านทานได้ไม่ใช่หรือ เหตุใดมาวันนี้จึงทนไม่ไหว” เวินเทียนเหล่ยไม่ได้แสดงท่าทางเคารพหลี่เยว่หานหรือพี่สะใ
