าลงจึงรีบดึงนางลงมานั่งกับพื้น “เจ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อหรือไง! วันนี้เป็นวันแต่งงานขององค์หญิง หากใครมาเห็นเจ้ายืนเซ่อซ่าอยู่ตรงนี้ เดี๋ยวก็บุกเข้ามาสังหารเจ้าเอาหรอก!”
หลี่เยว่หานรีบกล่าวขอบคุณหลังจากได้ยินเช่นนั้น หากแต่ให้นางคุกเข่าลงคงเป็นไปไม่ได้ นางจึงนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้นโดยใช้ผ้าคลุมกระโปรง
หลังจากนั้นไม่นานขบวนงานแต่งก็ปรากฏขึ้นแก่สายตา ทั้งสองฝั่งถนนที่กำลังพลุกพล่านเต็มไปด้วยเสียงเจื้อยแจ้ว ไม่มีอะไรนอกเหนือไปเสียจากเสียงชมว่าเจ้าบ่าวหล่อเหลามากแค่ไหน
หลี่เยว่หานเงยหน้าขึ้นมองเงียบ ๆ เห็นชายหนุ่มรูปงามนั่งอยู่บนม้าตัวสูงที่ถูกโพกผ้าด้วยผ้าไหมสีแดง เดินนำขบวนงานแต่งสีแดงที่อยู่ด้านหลังอย่างสมศักดิ์ศรี
“ดูสิ เจ้าบ่าวหล่อมาก! ได้ยินมาว่าองค์หญิงก็สง่างามมากเหมือนกัน ถึงจะไม่มีใครเคยได้เห็น แต่ชื่อเสียงเรียงนามกลับโด่งดังนัก นอกจากนี้ยังเป็นหญิงสาวที่มีความสามารถมากที่สุดในเมืองของเรา!” ผู้คนรอบข้างส่งเสียงเจื้อยแจ้วรู้สึกเป็นเกียรติอย่างมาก
ทว่าหลี่เยว่หานที่ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนกลับรู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่า
เจ้าบ่าวที่นั่งอยู่บนหลังม้า ทำไมถึงกลายเป็น… เมิ่งฉีฮ่วน?
[1] สอบคัดเลือกวสันตฤดู (春闱) คือ การสอบบรรจุขุนนางในท้องพระโรงโดยจะมีฮ่องเต้เสด็จลงมาคุมสอบด้วยตนเอง มักถูกจัดขึ้นในช่วงฤดูใบไม้ผลิ
[2] อุทยานต้ากวน (大观园) คือ ชื่อสถานที่สำคัญในวรรณกรรมเรื่องความฝันในหอแดง
