ี่ยนคำสั่งเดินทางอย่างราบรื่นโดยไม่มีการซักถามใด ๆ ออกเดินทางจากประตูเมืองอำเภอหวาซีมุ่งหน้าตรงไปยังทางเหนือ
หลี่เยว่หานขึ้นมาบนรถม้าและออกเดินทางบนถนนที่เป็นหลุมเป็นบ่ออีกสองวัน นอกเหนือจากความเหนื่อยล้าแล้วกลับไม่พบอันตรายใด ๆ จนกระทั่งวันที่สาม นางจึงเดินทางมาถึงด้านนอกเมืองหลวง
เนื่องจากรถม้าไม่สามารถเข้าไปในเมืองหลวงได้ ดังนั้นหลี่เยว่หานจึงลงจากรถม้านอกเมืองและเดินตามกลุ่มคนเข้าไปข้างใน หลังจากแลกเปลี่ยนคำสั่งกับทหารรักษาการณ์ในเมืองแล้ว หลี่เยว่หานที่เดินทางข้ามเวลามาสองปีเพิ่งเคยได้มาเยือนเมืองศูนย์กลางทางด้านเศรษฐกิจและวัฒนธรรมเป็นครั้งแรก
นางมองดูถนนที่พลุกพล่านซึ่งแตกต่างจากอำเภอหวาซีและเมืองหลิวชิง หลี่เยว่หานรู้สึกเหมือนกับคุณยายหลิวอุทยานต้ากวน*[2]
ถึงแม้ว่าความเจริญรุ่งเรืองจะเหมือนกับอำเภอหวาซี แต่ท้องถนนทุกสายกลับไม่ได้ถูกปูด้วยแผ่นหิน บุคคลที่คล้ายคลึงกับคนงานสุขาภิบาลกำลังทำความสะอาดอยู่ตามทาง สวมถุงมือเก็บรวบรวมขยะที่ตกอยู่บนพื้น
หลังจากเดินทางมายาวนาน หลี่เยว่หานรู้สึกเหนื่อยล้าเต็มทน นางกำลังจะปริปากถามใครสักคนว่าหอพักนายพลกับโรงเตี๊ยมอยู่ทางไหน แต่จู่ ๆ เสียงสรรเสริญเยินยอควบคู่ไปกับเสียงฝีเท้าอันประณีตและเสียงกีบม้าที่ดังขึ้นเป็นระยะก็ดังขึ้น ฝูงชนที่กำลังพลุกพล่านรีบเคลื่อนตัวไปทั้งสองฝั่งของถนนและคุกเข่าลงอย่างรวดเร็ว
ใครบางคนเห็นว่าหลี่เยว่หานไม่ยอมคุกเข่
