เหมาะสม “แต่ท่านอาหญิงต้องสัญญากับพวกข้าก่อนว่าจะเดินทางไปที่นั่นแค่สิบวันเท่านั้น หากสิบวันแล้วท่านยังไม่กลับมา พวกข้าจะไปหาคนขี้เมาคนนี้” มู่ชวนกล่าวขณะชี้นิ้วไปยังเวินเทียนเหล่ยที่นอนสลบอยู่
หลี่เยว่หานยิ้มเมื่อได้ยินเช่นนั้น ก่อนจะพยักหน้าตอบตกลง
หลังจากส่งตัวเวินเทียนเหล่ยที่สลบไสลเหมือนคนตายให้ฉงหยางพาเขาขึ้นรถม้าไปแล้ว หลี่เยว่หานก็ตักเหล้าองุ่นใส่หม้ออีกใบและขอให้ฉงหยางนำมันกลับไปให้เวินเทียนเหล่ยลิ้มลอง หลี่เยว่หานรีบกลับเข้ามาในบ้านหลังจากเห็นรถม้าแล่นออกจากเขตหมู่บ้านจางหนิงไป หยิบเนื้อสิบจินขึ้นมาและออกเดินทางไปหาหัวหน้าหมู่บ้านอวี๋
หัวหน้าหมู่บ้านอวี๋รู้สึกผิดกับหลี่เยว่หาน นอกจากนี้สะใภ้อวี๋กับหลี่เยว่หานยังเข้ากันได้ดี ดังนั้นหัวหน้าหมู่บ้านอวี๋จึงไม่ได้ถามหลี่เยว่หานด้วยซ้ำว่านางต้องการคำสั่งเดินทางไปทำอะไร เขารีบหยิบมันออกมาให้นางและปฏิเสธที่จะรับเนื้อสิบจินคืนไม่ว่าอย่างไรก็ตาม
เมื่อกลับมาถึงบ้าน หลี่เยว่หานสั่งมู่ชวนให้ดูแลหลิงซีให้ดีและทิ้งน้ำพุจิตวิญญาณขวดเล็กเอาไว้ให้ในกรณีเผื่อว่าหลิงซีจะป่วย เช้าวันรุ่งขึ้นขณะที่ยังมืดอยู่ ทุกคนยังไม่ออกมาจากบ้านเรือน นางเปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์ จัดแจงกระเป๋าและออกเดินทางจากอำเภอหวาซี
หลี่เยว่หานกลัวว่าตนเองจะถูกจดจำได้ นางจึงแต่งกายเป็นหญิงวัยกลางคนที่มีผิวเหลือง นอกจากนี้คำสั่งเดินทางระบุว่านางเป็นหญิงม่าย หลี่เยว่หานจึงแลกเปล
