จวบเหมาะกับการประกาศรายชื่อสอบคัดเลือกวสันตฤดู*[1]เพิ่งผ่านพ้นไป หากท่านอาหญิงต้องการเดินทางไปเยี่ยมท่านอาในเมืองหลวงเวลานี้คงจะเหมาะสมที่สุด”
“เจ้าไม่ห้ามปรามข้าหน่อยหรือ?” หลี่เยว่หานประหลาดใจ
“ข้ารู้ว่าข้าหยุดท่านไม่ได้” มู่ชวนกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง “แม้แต่ท่านอาก็ไม่อาจหยุดสิ่งที่ท่านอยากทำได้ ไม่ต้องกล่าวถึงข้าเลย”
ไม่รู้ว่าเหตุใดหลี่เยว่หานจึงรู้สึกทุกข์ใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น “เจ้าไม่ต้องห่วง คราวนี้ข้าจะระวัง ไม่ปล่อยให้เหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น นอกจากนี้คนที่แอบซ่อนตัวอยู่ในความมืดมิดต่างคิดว่าตอนนี้พวกเจ้าสองพี่น้องได้ตายจากไปแล้ว เพราะฉะนั้นพวกเขาจะไม่ทำเรื่องราวอันใดใหญ่โต”
“แต่ท่านอาหญิงยังต้องระมัดระวังให้มากกว่านี้” หลิงซีกล่าวด้วยน้ำเสียงแบบเด็ก ๆ “เมื่อท่านอาหญิงออกไปแล้วอย่าลืมพกหยกไปด้วย หากเกิดเหตุอันตรายอะไร มันจะได้ช่วยชีวิตท่านได้!”
หลี่เยว่หานรู้สึกอบอุ่นในหัวใจเมื่อเห็นว่าเด็กทั้งสองคนเป็นห่วงเป็นใยตน นางดึงสองพี่น้องเข้ามาใกล้และโอบกอดพวกเขาด้วยมือเดียว จากนั้นจึงกล่าวว่า “อาฉลาดขนาดไหน เปลี่ยนเรื่องร้ายให้กลายเป็นดีได้เสมอ ทุกอย่างจะต้องราบรื่น เดี๋ยวพวกเราพาขี้เมาเวินเทียนเหล่ยไปขึ้นรถม้ากัน จากนั้นอาจะออกเดินทางทันที”
“จนถึงตอนนั้นพวกเราจะบอกคนข้างนอกว่าอาการของท่านอาทรุดลงมาก ต้องการนอนพักผ่อนอยู่บนเตียงและไม่ต้องการให้เปิดประตูบ้าน” มู่ชวนกล่าวขึ้นในเวลาที่
